Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Caramello, gdzie jest marszałek?
Poszedł pożegnać się z położną.
Jakby mu nie było dość z tą poprzednią, mężatką z dzieckiem.
Teraz nawet ta nieobyczajna, próżna…
- Nie przejmuj się tym. Daj torby. - Dziękuję.
Co to się porobiło, żeby w moim wieku się przeprowadzać!
Może w końcu znajdzie pani męża.
Gdybym chciała, miałabym mężczyzn na pęczki.
- Wyjeżdża pani? - A jakże.
Kiedy znów panią zobaczę?
Jak Bóg da. Niebawem, jeśli Maryja Panna usłyszy me modły.
Święty Rochu, podróżuj z nami.
Zaopiekuj się nami, czuwaj i chroń.
Chroń przed niebezpieczeństwami, uwolnij od nieszczęść i plag.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Pozwól, ojcze. - A gdzie marszałek?
Poszedł pożegnać tę niegodziwą położną.
Co za kobieta! Sprowadziła go na manowce!
Uspokójcie się. Wciąż chcecie się o to spierać?
Nie dość już było zamieszania?
Zabiłabym tę pyskatą dziewoję!
- Zrujnowała nieszczęsnego marszałka! - Słusznie prawi!
Cisza! Dość!
Nie, ojcze. Dość już tego.
Gdyby nie ta kokietka, mój marszałek by nie zrezygnował.
Oto on.
- Błagam, żaden ze mnie polityk. - Nie poznaję go w zwykłym ubraniu.
- Wygląda jak patafian. - Dziękuję! Dziękuję za wszystko.
- Rezygnujesz? - To bezterminowy urlop.
Karabinierzy nie idą na emeryturę,
ale po 30 latach służby zasłużyłem na trochę odpoczynku.
- Najdroższy don Emidio! - Przepraszam.
Wsiadaj, Caramello.
Byłeś mi bliższy niż przyjaciel. Nie zapomnę cię.
Jesteś zbyt łaskawy.
- Mała rada. - Jaka?
Unikaj w Sorrento powtórki z rozrywki. Wystarczy tych miłosnych eskapad.
Ja? Skądże. Może za młodu.
Tak? Za młodu? Na starość postępujesz niewiele lepiej.
- Miłej podróży. - Dziękuję.
Dziękuję wszystkim za wszystko.
Pożegnam się tymi słowami. Kilka skromnych wersów.
Wysłuchajmy ich.
Żegnaj, moja piękna Saglieno
Me serce przepełnione jest Mnogością bezcennych wspomnień
Drogie góry, przyszło mi nad morze wracać
Już nadszedł czas to pożegnanie skracać
Brawo!
Brawo. Poeta do samego końca.
Czym byłoby nasze życie bez szczypty poezji?
Niech Maryja Panna towarzyszy ci teraz i na zawsze.
Dziękuję i żegnam. Żegnajcie!
- Do widzenia panu! - Dziękuję, do widzenia.
Dziękuję.
- Ile? - Sto lirów.
Gazety z ilustracjami!
Jeśli będziesz się smucił na widok każdego karabiniera, rozchorujesz się.
To była moja rodzina, całe moje życie.
- Stwórz nową rodzinę i nowe życie. - W tym wieku?
Odwagi, wciąż jesteś młody.
Odwagi z owczym sercem, jak to mówią w twoim mieście.
Usiądźmy, Caramello.
Jestem egoistą, Caramello. Nie należało cię brać ze sobą.
- Już cicho. Nawet tak nie myśl. - Poproszę bilety.
MINISTERSTWO WOJNY BILET DO NEAPOLU PRZEZ FORMIĘ
On był.
Odpuść, marszałku.
Bądź taka miła i już mnie tak nie nazywaj.
Dobrze, przestanę. Ale rozchmurz się już.
Pomyśl sobie, że wracasz do domu,
a samorząd Sorrento zaoferował ci świetną posadę.
Mianował cię komendatem miejskiej policji.
Prosiłem cię już, żebyś nie nazywała tego „miejską policją”.
- To metropolitarna policja. - Metroagrarna.
Metropolitarna.
A powiedziałam inaczej?
Nie przystałbym na miejską policję, na metropolitarną tak.
Metroagrarna.
- Metro-po! - Metro-po.
- Li! Tarna! - Li! Tarna!
Ależ jesteś irytujący.
Skup się na czymś innym. Co za piękne morze.
Tak, piękne.
Spójrz na Wezuwiusz. Kiedyś płonął jak w symbolu karabinierów.
Nawet on przeszedł na emeryturę!
Głowa do góry. Patrz, w jakim raju się urodziłem.
Cytryny z jednej strony, pomarańcze z drugiej.
- Cytryna! - Później.
Skup się na czymś innym. Spójrz tam.
- Tam jest Capri. - Kto to?
Wyspa marzeń, kraina miłości.
O mamma mia!
Przepraszam.
- Czy to Ischia? - Nie. Procida.
- Ischia jest tuż za Procidą. - Dziękuję.
- Nie ma za co. Płynie pani do Sorrento? - O ja. Sorrento.
Niemka? Deutsch?
- Nie, Szwedka! - Szwedka? To jesteśmy rodziną.
Nie rozumiem.
Mon papa miał przezwisko „Don Gennarin Szwed”.
Twój tata był Szwedem?
To przezwisko. Mon papa był zabawnym garçonem.
Uwielbiał piękne szwedzkie turystki, które odwiedzały Sorrento. Rozumie pani?
- Nie. Raczej nie. - Tym lepiej.
Dotarliśmy.
- Żegnam więc. - Antonio Carotenuto. Au revoir.
Au revoir.
- Au revoir, madame. - Oui, karuzela.
- Ponownie au revoir. - Pa.
Wstawaj, Caramello. Przywiozłem cię do raju!
Zobaczymy, co tu wykombinujesz.
Witamy w Sorrento!
- Chodź, Caramello. Dalej. - Już idę. Daj sobie na wstrzymanie.
- Witam pana. - Dziękuję. Miło was widzieć.
- Rozpoznał mnie pan? - Wiadomo.
- Au re-revoir. - Pa.
Poznał mnie pan?
Pochodzimy z tego samego miasta. Zajmiemy się bagażami.
Dobrze.
Tonino!
Proszę pani, gitara.
- Matteo! - Tonino!
Mój drogi bracie!
- Świetnie wyglądasz. - Ty też.
Zestarzałem się.
Nie! Carotenutowie nigdy się nie starzeją.
Ty już pozostaniesz wiecznie młody.
- Cicillo, torby komendanta! - Już się robi, don Matteo.
- Cicillo! - Caramello, to don Matteo.
Mój brat jest dla mnie niczym ojciec.
- Naprawdę? - Matteo, to Caramella.
- Witaj. - Jest dla mnie niczym matka.
- Wiemy o tym. Słowa nie oddadzą tego… - Nic nie mów.
Jaki przystojny! I wygląda jak Jan Bosko.
Cicillo, zabierz torby komendanta.
- Jest trochę zrzędliwa. - Jak to?
- Ale nie miałem odwagi jej zostawić. - Cicho albo wrócę do domu!
Naprawdę mogłabyś?
- Komendancie, załatwione. - Dziękuję.
- Czyli możemy jechać. - Tak.
Sorrento jest takie piękne.
Naprawdę jesteś don Antonio Carotenuto?
Tak, we własnej osobie.
- Dziękuję. Moje uszanowanie. - Jak słodko!
Dlaczego ten ulicznik chciał wiedzieć, czy to naprawdę ja?
- Ktoś go tu przysłał. - Kto?
- Donna Sofia, Lawirantka. - Kto to? Dlaczego?
- Dalej chce mieszkać w twoim domu. - Lokatorka?
- To o niej mi pisałeś? - Tak.
Moja uparta najemczyni. Potrzebuję domu. Donna Sofia musi się z tym pogodzić.
- Zgodnie z rozkazem, komendancie. - Cicillo, jedźmy.
Jedźmy, Cicillo.
Lucjany! Najświeższe na rynku!
Nie ma nigdzie świeższej ryby! Hej!
Barwena! Żywa barwena!
Mamy barwenę! Hej!
Jedz świeże ryby.
Podaruj sobie te śmierdzące!
Mamy tu najświeższe ryby.
Nikt nie przebije naszej świeżości!
- Hej! - Hej!
Czuć smród, zanim zobaczysz ryby.
Nasza waga hojnie was obdarzy. Świeże ryby! Żywe ryby!
Bardziej niż żywa. Zabalsamowana! Bardziej niż świeża. Wskrzeszona!
Donno Carmelo. Pomogę je wskrzesić, a potem wyślę cię do nieba!
- Masz jakiś problem? - Sofio, zignoruj ją.
Puszczaj!
No właśnie! Broń Boże, by wesoła wdówka nie skompromitowała się.
Hej, donno Carmelo.
Może i jestem wdową z martwym mężem, ale ty nią jesteś z żywym!
- Właśnie! - Wstydź się! Ty zgniła dziewko!
Mówisz do mnie? Jak śmiesz? Co za buta!
- Jak śmiesz tak do mnie mówić? - Przestanie pani już? Uspokój się!
- Zachowujesz się jak tłuk! Puszczaj! - Zapraszam! Wszystko u nas jest świeże!
Nie ma tu nigdzie świeższej ryby.
- Jesteś ranny? - Nic mi nie jest.
- Nie wtrącaj się. - Powinienem ich zabić.
- Sofio! - Co?
Sofio!
Co się dzieje?
- Wielka szycha przyjechała. - Tak? Masz.
Dobra, przerwijmy to już. Chodź, Nicolino, porozmawiajmy.
- Nie chcę rozmawiać. - Bądź rozsądny.
- Wiesz, jakie są panie. - Po co się w to wmieszał?
Titino, możesz się tym zająć.
Spokojna głowa. Świeże, żywe ryby!
Barwena! Żywa barwena!
- Tam jest. - Kto?
Donna Sofia, Lawirantka. Twoja droga lokatorka.
Ostrożnie, ta dama nabrałaby samego Pana.
Zatrzymaj się. Moje uszanowanie, don Matteo.
Don Antonio, wybacz moją zuchwałość.
Omówimy to jutro.
Pozostaję do dyspozycji.
Świeża ryba dla komendanta. Złapałam ją na cześć pana przyjazdu.
- Dziękuję. Jak mógłbym to przyjąć? - Zrobi mi pan taki afront?
- Porozmawiamy jutro, dobra kobieto. - Że co?
Ależ w czym rzecz? Nie chciałem panią obrazić.
Oferuję panu serce na tacy, a pan mnie tak traktuje?
Donno Sofio, wystarczy. Czczą gadaniną nie załatwia się rzeczy.
Gadaniną? Przybyłam, żeby powitać don Antonia.
Kurczę, pan jest miły.
Jeśli naprawdę pani uważa, że mój brat jest miły…
Naprawdę. Mimo oziębłego powitania.
Proszę opuścić dom, który bezczelnie pani zajęła.
Mój brat musiał znaleźć mi tymczasowy kwaterunek.
- Spokój. - Zgoda, ale jestem biedną wdową.
- Ach! Wdową? - Zgadza się.
Niech pani nie zaczyna znów z tą wdową. Jest pani wdową, ale raczej nie biedną.
Poza tym w Sorrento jest wiele domów. Dałem pani bogaty wybór.
Potrzebuję domu nad morzem, don Antonio.
- Ja też. - Słyszała pani?
Pozwaliśmy panią i pani przegrała.
Proszę odejść sama albo panią eksmitujemy.
Wiem! Wiem, że ma pan serce z kamienia!
Ale pana brat nie będzie miał odwagi, by mnie wyrzucić.
Don Antonio, jestem sama, bezbronna.
Pracuję cały dzień, żeby zarobić na siebie.
Wystarczy, że na pana spojrzę i widzę, że… Jakby to ująć?
Że jest pan niezdolny, bezsilny…
by skrzywdzić biedną wdowę.
Nie jest pan dżentelmenem. Tylko świętym!
Kogo chce pani nabrać?
- Mój brat jest zmęczony. Jedźmy. - Porozmawiamy wkrótce.
- Jasne. Do usług. - Dziękuję, do następnego razu.
- Jedźmy, Cicillo. - Dalej.
Don Antonio! W chwili rozpaczy mogłabym nawet popełnić samobójstwo!
Świeże ryby! Żywa ryba! Zobaczcie te małże!
Nie muszę nawet mówić o witaminach.
Owoce morza! To owoce miłości!
Owoce serca, owoce miłości.
Owoc serca jest owocem podstępu.
- Sofio, co robisz wieczorem? - Co tylko zechcę.
Jesteśmy podobni. Idealnie do siebie pasujemy.
- Świeże ryby! Żywa ryba! - Sofia.
- Barwena! - Sofia.
- Barwena! - Sofia!
Czego?
Może wieczorny spacer po Łaźniach Królowej Joanny?
- To tam wyznałem ci swoje uczucia. - Daj mi pracować, młody.
Śmiało.
Jakże ja kocham cię Ale ty o mnie nie troszczysz się
No nie I nie mam zamiaru takiego
- Nie masz nic do roboty? - Sofia.
- Powiedz, że mnie kochasz. - Dziś ci się nie poszczęści.
A jutro, kto wie?
Nie proszę o wiele. Pragnę tylko skraść ci pocałunek.
Nawet uśmiech wystarczy.
Jakbyś nigdy nie dostał buziaka czy uśmiechu.
Tak, ale jesteś skąpa i sroga.
Jestem szefową i to ja tu rządzę. Możesz się modlić, by to zmienić.
Muszę zapalić świeczkę i zachować wiarę.
- Miłego dnia, Sofio. - Do widzenia.
Barwena! Żywa barwena!
Dotarliśmy.
Spełnienie marzeń. Powietrze z mych rodzinnych stron!
Czuję się, jakby ubyło mi lat.
Tylko nie przesadź, bo będą kłopoty.
Tonino.
Chodź na chwilkę.
Tonino, nadstaw uszu i posłuchaj mnie.
Ugości cię bardzo szanowana osoba.
- Już to mówiłeś. - Repetita iuvant.
Cicillo, przekaż pani, że zaraz wejdziemy.
- Dobrze. - Zatem…
ta wielce dostojna dama mieszka sama.
Sama.
Jej moralność i kultura bycia są bez zarzutu.
- Gości cię w ramach przysługi dla mnie. - Oczywiście.
- I dlatego, że się zbliżyliśmy. - Dziękuję.
Nie robi tego dla zysku.
Odwdzięcza się, bo zrobiłem, co w mojej mocy,
żeby pomóc jej pokonać kryzys sentymentalny.
Kryzys sentymentalny?
Zostawmy już ten temat. Masz się zachowywać jak dżentelmen.
- Jestem nim. - Tak.
Tonino, nie chcę czczej obietnicy.
- Czego potrzebujesz? - Gitary.
- Ostrożnie z nią, dobrze? - Tonino.
Obiecaj, że w Sorrento będziesz zachowywał się tak,
jak przystoi na człowieka w twoim wieku.
Ignoruj go.
Wybrano cię na ważne stanowisko publiczne.
- Masz brata księdza. - Ma rację.
- Traktujesz mnie jak dziecko. - Bo cię znam.
Daj spokój! Zmieniłem się. Życie nie ma już dla mnie uroku.
Żyję z dnia na dzień. Pozbawiony złudzeń, obojętny.
Kłamie.
Pewnego dnia być może podejmę ważną decyzję.
Odejdę na emeryturę i zostanę pustelnikiem.
- Rozumiem. - Ty? Pustelnikiem?
To ja wtedy zostanę opatką.
Jestem rozczarowany, że żartujesz z takich spraw.
- Don Matteo. Panna oczekuje księdza. - Dziękuję. Chodźmy.
Ile za to?
Może być 500.
Proszę.
Niech pani go nie spuszcza z oczu, zwłaszcza w domu.
Nie martw się, to mój obowiązek.
- Proszę mnie informować. - Przyjdę codziennie na mszę.
- Dobrze. - O, moje słońce
Świeci ci w twarz
Proszę wejść.
Nie śmiałabym. Ksiądz pierwszy.
- Dzień dobry. - Witam.
- To Caramella. I mój brat. - Don Antonio Carotenuto.
- Panna Violante Ruotolo. - Jest pani neapolitanką?
Nie, moja matka jest Szwajcarką. To mój ojciec jest neapolitańczykiem.
Maty, proszę.
- Maty, Caramello. - Proszę.
Jezu, Józefie i Najświętsza Maryjo.
Proszę wejść.
- Zapraszam. - O Boże.
Naprawdę przepraszam. Proszę o wybaczenie.
Proszę wejść.
- To mój salon. - Living room.
Czysty jak lustro. Pani widać dba jak trzeba…
- Jestem panną. - Proszę wybaczyć. Widać, że to dama.
- I wzorowa chrześcijanka. - To też widać.
- To pani pokój. - Jestem panną.
Przepraszam.
- To pokój dla dżentelmena. - Chodź.
Chodź.
Och! Wyśmienity! Co za wytworny pokój.
Donna Violante wstawiła nawet modlitewnik.
- Mam więc nadzieję, że… - Znam obowiązki wierzącego.
Dziękuję, donno Violante.
Wykazała się panna niezwykłą intuicją. Ukoję tu swoje ciało,
jak i duszę.
Mam dość tych lichych mat!
- Uniżenie dziękuję. - Naprawdę nie trzeba.
- Szafa? - Nie, to drzwi. Są zamknięte.
- Prowadzą do mej sypialni. - Proszę wybaczyć.
Tonino, musisz to zobaczyć.
- Można? - Oczywiście.
- Co za powietrze? A ten widok! - Morze!
Przybyłem do Sorrento, by być blisko morza.
- Widział pan? Drzewa pomarańczowe. - Ładne, ale tam jest morze!
- Od lat go nie widziałem. - Tonino.
Cierpliwości. Wkrótce odzyskasz swój dom.
- Ech! Dom, mój dom. - Ale trzeba będzie go wysprzątać.
Kto wie, w jakim stanie ta furia go zostawi?
Przepraszam.
Sorrento, Sorrento, Sorrento Me ukochane
- To naprawdę furia? - Proszę mi wierzyć.
- Trzymaj się od niej z daleka. - Oczywiście.
- Daj mi się tym zająć. - Oczywiście. Masz moje pełne poparcie.
Co za metamorfoza! Żywcem wzięta z królewskiego domu.
Ostatni raz mam to na sobie. Nie zamierzam wychodzić w takim stroju.
Wyglądasz świetnie! Zobacz, jaka jesteś piękna.
Za to panna Violante… co za szyk i styl. Cudowna kobieta. Właściwie święta.
- Pobożna niczym zakonnica. - Polubiłaś tę dewotkę.
Nie waż się jej obrażać. To szlachcianka. Bogata dziedziczka i prawdziwa dama.
- Nie zostanę tu długo. - A co ty wiesz o kobietach?
Trochę wiem.
- Spójrz na nią. - To zmysłowa mistyczka.
- Czeka na ciebie. - Kto? Na mnie?
Naleje ci trochę wermutu. Idź, a ja zajmę się pościelą.
- Można? - Zapraszam.
- Aperitif? - Tak zwany kieliszek do poduszki.
- To się daje na odchodne. - Czyli to drink powitalny. Dziękuję.
- Gorzkiej nalewki? - Tak, dziękuję.
Zostawiam słodycz na inne okazje.
- Panno Francesco, przyłączy się pani? - Francesca!
- Od 40 lat mówią mi wszyscy Caramella. - W takim razie ja też.
- Widzisz to? - Co?
To święta, opatrzność nam ją zesłała.
Dała mi tę gablotę na twój mundur.
Niezwykle uprzejmie z pani strony.
Ale po co się popisywać, Caramello?
- Pozwól mi. - No to proszę.
Ale chcę zapomnieć o przeszłości i iść naprzód, jakbym miał 20 lat.
Jak mawiał poeta…
Miłość, umęczeni ludzie Wasza przyszłość jest święta
Wasze życie jest piękne Wasza miłość słodka
Za kwadrans będzie kolacja. Wybaczcie.
- Co z nią? - Te zagrywki na nią nie podziałają.
Miałbym marnować czas na tę dewotkę?
- To ona? - Tak.
W jej sypialni jest pianino z takim długim ogonem.
Jest dobra.
Komendancie, to nie jest pierwsza lepsza położna.
Choćby była księżną, nie jest w moim typie.
Zawistnik.
Caramello, czasem mnie denerwujesz.
Titino.
Titino!
Titino.
- Wołałaś? - Nie ciebie.
- Wybacz pomyłkę, Wasza Wysokość. - Titino!
Już idę!
Malujesz dziś?
Wczoraj wyładowywałem drewno. Dziś maluję.
U krawca. A jutro jest w rękach Boga.
- Taki los niedojdy. - Złożyłeś dokumenty na egzamin?
Tak, ale 200 niedojd walczy o dwie posady na policji.
Co najmniej 50 z nich uruchomiło znajomości.
- Zostaw to Bogu. - To wszystko Jego sprawka.
- Dokąd idziesz? - Do miasta.
- Na spotkanie? - Jesteś teraz detektywem?
Wracaj do malowania.
Wybacz, Wasza Wysokość.
- Titino, idę. - Śmiało.
Pamiętasz wszystkie ceny?
Wiesz, jak masz ważyć?
Oczywiście. Dwieście gramów na każdy kilogram ryb.
Dobrze. Spróbuj podwyższyć do 300.
- Don Salvatore, uszanowanie. - Proszę pani.
Ach, te jej oczy!
- Muszę nauczyć się pracować. - Tak zrób.
Majowa różo, jesteś piękna.
- Śliczne usta. - Cicho.
- Są z jedwabiu! - Dzień dobry.
Pani Sofio, nie ma przejścia.
- Wykupiła się pani? - Jaka pani jest zabawna.
I wzajemnie.
- Nasza królowa! - Ale jesteś słodki!
- Coś panience zaśpiewam. - Co za piękna skóra!
- Farciarz! - Kto?
- Nicolino „Drozd”. - Nie ma szans.
No i proszę. Wejdź.
Przepraszam. Myślałem, że to Caramella.
Pozwól mi przeprosić.
- Czeka na pana kobieta. - Na mnie?
Tak, prosi o spotkanie. Ale jeśli chce pan tu zostać,
proszę nie zapraszać takich kobiet do mojego domu.
Słucham? Nie mam żadnej kobiety.
- Pyta o pana. - Nie mam żadnego spotkania. Kim ona jest?
- Tak zwana Lawirantka. - Czyli?
Handlarka rybami!
- Niech idzie do mojego brata. - Już jej to mówiłam.
- Powiedziała, że nie odejdzie. - Wywalę ją.
- Czego chcesz? - Don Antonio! Wybacz mi zuchwałość.
Wczoraj odmówiłeś, ale proszę, oszczędź mi dziś tej zniewagi.
Dziękuję, ale nie mogę tego przyjąć.
Może to pan grillować.
To dobrze smakuje z majonezem.
Proszę mi wierzyć, że te warto usmażyć. A to co?
Dziękuję, moja dobra kobieto, ale nie mogę.
- To potwarz? - Nie tknąłbym tej twarzy nawet kwiatkiem.
Don Antonio, przyszłam tutaj, bo jest pan miły, a nie żeby się narzucać.
Jeśli mnie pan poprosi, spakuję walizki i opuszczę dom.
Miałam scysję z pana bratem, ale co ja tu mogę?
Prawdziwy z pana dżentelmen, najmilszy człowiek w Sorrento.
- Schlebia mi pani. - To najszczersza prawda.
Wczoraj, gdy pana poznałam,
mogło mi się zdawać, ale poczułam jakiś magnetyzm?
Pociąg.
Proszę usiąść.
- Nie chcę nadużywać gościnności. - Prosze tak nie mówić.
- Jest pani wdową? - Nie zauważył pan?
Od niedawna?
Od bardzo niedawna. Do tego bezdzietną.
- Ach! Więc mieszka pani sama? - Samiuteńka.
Don Antonio, proszę odwiedzić mój dom, który właściwie jest pana.
- Z przyjemnością. - Zobaczy pan, jaki tam porządek.
Wybieliłam go ostatniej Wielkanocy. Wręcz błyszczy.
- Proszę mnie odwiedzić. - Oczywiście!
Przepraszam.
- Dzwoniono do drzwi. - To proszę otworzyć.
- To pana żona? - Co? Nie!
To moja gosposia. Jestem kawalerem.
- Niemożliwe! - Jest pani zaskoczona?
Oczywiście. Jest pan czarujący, zabawny, dżentelmeński.
A jednak jestem kawalerem. Może dlatego, że nie znalazłem prawdziwej miłości.
- Jak to możliwe? - Wciąż szukam.
Miłości, która człowieka dopełnia.
Która czyni bohaterami, poetami, świętymi, marynarzami.
Marynarzu.
Oto twój mundur.
Don Antonio, jest pan czarujący.
A pani zbyt miła.
Komendancie.
Czas iść do ratusza.
Dobrze, już idę.
- Nie przeszkadzam. - Ależ to była przyjemność.
- To odwiedzi mnie pan? - Za godzinę pani pasuje?
Jestem do dyspozycji. To do zobaczenia.
- Wyrzuć to! - Co? Jest tak świeża, że wciąż mówi.
Śmierdzi!
Powietrza. Potrzebuję powietrza.
- Powietrza. - Niech pani mi wybaczy!
- Ty! - Co się stało?
Mówi pan o bohaterach, miłości i świętych z tą kobietą!
- Nie bylem świadom, że pani podsłuchuje. - Wypraszam sobie!
Nie mogłam nie słyszeć! Jest pan taki głośny!
- Być może. - Za dużo pan mówi.
- Mówię to z sympatii dla… - Wątpię.
Błagam! Dla don Matteo.
Martwi się o pana. Dlatego to powiedziałam.
Proszę śmiało.
Wszystko gotowe? Cierpliwości. Jest wybredny jako były karabinier.
- Już idzie. - Tak? Dobra, ustawcie się.
Burmistrzu, jest komendant.
Na litość boską, nie zapomnij! Higiena winna być priorytetem.
Baczność!
Turystyka też winna być.
- Antonio Carotenuto. - To dla mnie zaszczyt. Witam.
Dobrze.
- Jakieś wieści? - Jakie wieści?
- Wiadomość dnia. - Nie czytałem jeszcze gazet.
Chodziło mi o policję. Chorobowe, raporty…
- Już rozumiem. - W każdym razie, rozejść się.
- Dużo do zmiany. - Ufamy panu. Oto rada miasta.
Higiena.
Transport.
Zaopatrzenie.
Macierzyństwo i porzucone dzieci.
Edukacja.
Rozrywka.
Usługi pogrzebowe.
Warunki sanitarne.
Turystyka.
Kwietniki i ogrody.
Proszę pana.
Proszę pana!
Proszę pana, salutuję panu w imieniu rady,
która powierzyła panu miejską policję.
Ufamy w pana kompetencje i poczucie obowiązku.
Mając to na uwadze, raz jeszcze z szacunkiem i serdecznie pana witamy.
- Brawo! Wielce gratuluję. - Dziękuję.
Panie Burmistrzu, Pani Rado.
Z całego serca dziękuję za to gorące powitanie.
Muszę wam podziękować za poparcie mojej propozycji,
którą wysłałem z mojej ostatniej górskiej rezydencji.
Tym samym ogłoszono nabór na dwóch funkcjonariuszy,
którzy dołączą do policji metropolitarnej pod moim dowództwem.
Dziękuję też za to, że zgodziliście się wyposażyć nasz oddział
w mundury na specjalne okazje.
Znakomicie.
Podzielę się z Sorrento tym, co oferowałem armii przez 30 lat,
a w której służyłem nadzwyczaj wiernie
Jego Wysokości, Duce i Prezydentowi Republiki.
- Brawo! - Brawo, dobrze powiedziane!
- Spróbuję… - Co mówi?
- Spróbuję. - Spróbuję!
Spróbuję zaszczepić w moim metropolitarnym korpusie
niezachwiane poczucie odpowiedzialności i dynamiczności działania,
splecione ze sobą dyscypliną wojskową!
Wspaniale.
Dogłębnie przejęty nominacją
całym sercem wznoszę okrzyki na cześć burmistrza i Sorrento!
Brawo! Niesamowite! Chwała panu. Moje najszczersze gratulacje.
Sofio!
Hej! Donno Sofio!
- Czego chcesz? - Nie pracujesz dziś? Źle się czujesz?
- Czuję się tak, jak chcę. - Wzięłaś wolne?
Robię, co chcę. Daj mi spokój!
Polecam truskawkową granitę! W sam raz na orzeźwienie!
Och! Don Antonio Carotenuto.
Pamięta mnie pan? Jestem Filomena, fryzjerka.
Znałam pana zmarłą matkę.
- No tak! Pamiętam panią. - Jest pan bardzo przystojny.
Jest pani zbyt miła.
Przepraszam, muszę iść do mieszkania.
Śmiało. Donna Sofia czeka na pana.
- Ma spotkanie z Sofią? - Zgadza się.
Dlaczego?
Kto to wie?
- Sofia często widuje się z władzami. - Widzieliście?
Wdowa znów przyjmuje gości.
Na dobry początek, jak to się mówi.
Donna Sofia jest poza podejrzeniem!
Ale jaki masz problem? Skoro tobie pasuje, innym też!
Przepraszam?
Kto tam?
Przyjaciel.
Już idę.
A niech mnie.
Komendancie. Co za zaszczyt.
- Wygląda pan niczym król Neapolu. - To zwykły mundur.
Proszę się rozgościć.
- Nareszcie chez moi. - Słucham?
Proszę wybaczyć, to było po francusku. „W końcu w domu. W moim starym domu”.
Tyle wspomnień.
Pamiętam, jak moja zmarła matka czekała przy balkonie na tatę.
I tam właśnie mnie olśniło!
- Och! - Mogę?
Oczywiście, to pana dom.
Mój drogi, zmarły wujek Nicola.
- Proszę. - Pani przodem.
Proszę wybaczyć bałagan, ale nie mam femme de chambre.
- Français! - Oui.
Powiedziałam, że znam biegle francuski, bo pracowałam w hotelu.
Doskonale panią zrozumiałem, ale wolę neapolitański.
Też prawda.
- Jaki piękny zapach. Orientalne noce? - Nie, lawendowy.
Przyszedłem na świat w łóżku, w którym pani sypia.
Jakie to ekscytujące!
To pani zmarły małżonek?
Zgadza się.
Mój biedny Pasqualino.
Życie… i śmierć. Wieczne koło.
Mam lepsze zdjęcie.
Zgadza się. Bardziej naturalne.
Jest bardziej… żywiołowy.
Żywy.
Dlaczego umarł, skoro był tak młody i silny?
Przeznaczenie.
Biada!
Napije się pan rosolisy?
O tej porze? Nie potrafię pani odmówić.
- Tak myślałam. - Przy pani zapomina się o rozsądku.
- Błagam. - Czemu nie wyszła pani ponownie za mąż?
Cóż… żałoba kończy się dopiero za kilka dni.
A potem?
A potem…
to się okaże.
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
- Najlepszego. - Dziękuję.
Życzę, żeby pan został generałem miejskiej policji
i otrzymał dom wielkości Pałacu Królewskiego.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Proszę usiąść. To pana dom. - Wolę chodzić.
Domowa atmosfera sprawia, że czuję się…
Mój dom. Mój kochany dom.
Don Antonio, rozumiem pana.
- Ale proszę postawić się na moim miejscu. - Próbuję właśnie znaleźć wyjście.
W dużych miastach, jak Rzym czy Neapol, właściciele często mieszkają z najemcami.
Mieszkają razem.
Don Antonio.
Byłabym rada i zaszczycona, móc mieszkać razem.
Jest pan miły, ale to nie jest duże miasto.
Jestem wdową, a pan kawalerem. To pożywka dla plotek.
Nie minie dzień, a uznają mnie za utrzymankę i na tym się nie skończy.
- Doceniam troskę. - Miło z pana strony.
- Ale nie rozumie pani mojej sytuacji. - Don Antonio!
Niech pan zrobi ze mną, co zechce, ale nie wyrzuca mnie!
Wyrzucić? To wykluczone.
Proszę się uśmiechnąć. To taki rozkoszny widok.
- Czyli wydłuży mi pan najem? - Dlaczego by nie?
Choć to zależy od wielu czynników, muszę się przyjrzeć temu z różnych stron
i wtedy się zobaczy.
- Będę do pana dyspozycji. - Nie, będzie pani w moich modlitwach.
- Wybacz, że pana wykorzystuje. - Proszę śmiało to robić.
- Jest taki młody chłopak. - Zalotnik?
Proszę mnie źle nie zrozumieć. Jest bezrobotny, to daleki krewny.
Syn szwagierki kuzyna mojego zmarłego ojca.
- Zgłosił się do miejskiej policji. - Do metropolitarnej.
- Nie, miejskiej. - Teraz metropolitarnej.
Niech będzie. Jest 200 kandydatów na dwa stanowiska.
Ach, ta plaga bezrobocia.
Wszyscy wykorzystują znajomości, ale mój daleki krewny ich nie ma.
Jak się nazywa?
Nicolino.
Nicola Pascazio.
- Pascazio? Nicola? - Tak.
- Zrobimy co w naszej mocy dla pani. - Don Antonio, jest pan święty!
- Donno Sofio! - Co?
- Nie mogę się pani oprzeć. - Okno jest otwarte.
- Ma pani rację. Pomówimy innym razem. - Z przyjemnością.
- Jeszcze drinka? - Tak.
- Chcesz te małże? - Ach, komendancie.
Oto młodzieniec, o którym wspominałam.
- Czyli pan to… - Tak.
Kim jestem?
Mówiłam don Antoniowi, że chcesz wstąpić do policji…
- metroagrarnej. - Politarnej.
No tak.
Tak, złożyłem dokumenty, ale tak pro formia.
Nie mam znajomości.
Nie martw się o znajomości, skup się na egzaminie.
- Ale… - Będę egzaminował.
- Dzięki Bogu. - Czas już na mnie.
Omówię sprawę wydłużenia najmu z bratem. Jest współwłaścicielem.
- O mamma mia! - Nie mów tak. Zostaw to mnie.
Jeszcze raz dziękuję za pani wyśmienitą gościnność.
Do widzenia, młodzieńcze.
- Chcesz te małże? - Tak, ale wracaj już do domu.
Zacznij się uczyć.
Egzamin za dwa dni.
Don Antonio obiecał, że ci pomoże, ale jeśli oblejesz…
Nie lubię tego don Antonia.
- Co on ci zrobił? - Po prostu go nie lubię.
- Wystarczy, że ja go lubię. - Lubisz go?
Podoba mi się jego dom.
- Na tyle mogę ci pozwolić. - Pozwolić? Ty?
Nie potrzebuję niczyjego pozwolenia.
Zrozumiano, młody?
- Titino! Chodź po te małże. - Już lecę!
- Też nie potrzebuję twojej zgody. - To jesteśmy kwita.
A teraz spadaj.
- Sofio. - Tak?
- Zapomnij o tym. - O czym?
- O pocałunku. - To po co mnie pocałowałaś?
- Bo miałam na to ochotę. - Ja też. To może mały bis?
- Miałeś swój bis. Idź. - Ostatnia nuta?
- Ostatnia? Koncertowi nie będzie końca. - Chcę go zagrać w całości.
- Innym razem. - Kiedy?
- Może na Gwiazdkę. Idź już. - Cholera.
Mademoiselle.
Bonjour!
Nie poznaje mnie pani?
Miałem zaszczyt poznać panią na parowcu.
Na liniowcu océanique.
Oh, ja!
- Jak się masz? - Dobrze. A pani?
Dobrze, dziękuję. Jest pan pułkownikiem?
Comme ci, comme ça.
Pułkownik…
kawalerii?
Comme ci, comme ça.
- A pani wygodnie w Sorrento? - Oh, ja.
Tam jest moja willa. Willa przy plaży.
- Sama. - Sama?
Ja… Kitty… sama.
Napije się pan czegoś?
Dryń-dryń?
Nie!
Ty, ja, drink. Martini. W mojej willi. Sami.
- Ach! Takie dryń-dryń. We dwoje, sami. - Ja.
I naprzód marsz, Ojczyzny dzieci.
Tonino!
Désolé.
Dryń-dryń jutro. Duchowny mnie ściga.
Ojciec?
Nie, głupiec.
Au revoir, do zobaczenia jutro.
- À demain. - À demain.
Nie minął dzień, a ty już w objęciach Amora.
- Kiedy dorośniesz? - Co zrobiłem?
Nic! Nigdy nic nie robisz! A jednak zawsze ładujesz się w kłopoty.
- Teraz z cudzoziemką? - To było przypadkowe rencontre.
- Rencontre? - Nieformalne spotkanie. Taka pour parler.
Comme ci, comme ça.
Dosyć tego francuskiego, bo zapomnę łaciny.
- Dalej, z życiem. - Takie larum o odrobinę francuskiego?
Nie, muszę ci pokazać jeden dokument.
Wejdź.
Och! Donna Violante. Moje uszanowanie. Witaj, Caramello.
Komendancie, jaki jesteś przystojny. Prawda?
Tak, dobrze pan wygląda.
Jak miło.
Dotrzymają mi panie towarzystwa? Poszczę po mszy.
Donno Violante, może kawy?
Ksiądz wie, że nie piję kawy. Ale zjadłabym ciastko.
Tonino. Panienka posiada wyłącznie cnoty.
Ma rację. Same cnoty.
- Chcesz croissanta? - Nie, dzięki.
No i proszę.
Chciałem ci pokazać ten dokument.
- Nakaz eksmisji. Od dziś prawomocny. - Chwila.
- Powiadomiłem komornika. - Nie działaj pochopnie.
Jak to pochopnie?
- Eksmisja to ohydny czyn. - Ohydny?
- Chciałeś przecież mieszkać nad morzem. - Ale nie można działać w pośpiechu.
O ile donna Violante pozwoli mi dłużej zostać w jej pięknym domu.
Proszę zostać do woli.
- Dobrze, odłożymy to. - Dziękuję.
Dziękuję. Jest panienka niezwykle miła.
- To święta. - Nigdy w to nie wątpiłem.
- Wybaczcie, że to przerywam. Caramello. - Wychodzimy?
- Zostań. Nie była pani u spowiedzi. - Wyjdzie panienka sama?
- Komendancie, idź z nią. - Czułbym się zaszczycony.
- Ależ proszę! - Żegnaj, Matteo. Pa, Caramello.
Co za urocza para.
Tonino powinien się ustatkować.
Ojcze, od dawna się o to modlę.
- Wiem o tym. - Nie, musi się opamiętać.
- To kobieciarz. - Wiem.
- To rodzinne. Jego ojciec… - Tak, wiem.
I jego dziadek. „Byk z Sorrento”.
Jak cicho i spokojnie.
Rajski widok sprawia, że czuję się jak w innym świecie.
Innym, oszałamiającym, ale też grzesznym,
w którym można wyzwolić swą duszę dzięki poezji.
- I modlitwie. - Bez wątpienia.
I miłości.
Prawdziwa miłość, która o nic nie pyta i niczego nie wymaga.
Miłość dwóch bratnich dusz, które spotykają się i mówią do siebie:
„Dopóki żyję i nie tylko, oto miłość, donno Sofio”.
Jaka donna Sofia? Mam na imię Violante!
Proszę wybaczyć. Nie wiem, dlaczego…
Ale ja wiem. Oto pana donna Sofia.
- W samą porę na pańską randkę. - Nic podobnego.
- Przepraszam. - Nie odchodź.
Ty złotousty diable!
- Szukałam pana. - O co chodzi?
Dowiedziałam się o nakazie eksmisji.
Już mówiłem Matteo, żeby to opóźnił i że to załatwimy.
Dziękuję, don Antonio.
To kiedy…
- To złe miejsce na rozmowę. - Jestem do pana dyspozycji.
Omówmy nasze sprawy w bardziej dyskretnym miejscu.
Ma pan rację.
Mógłbym przyjść o zmroku,
by napić się kawy w pani uroczym towarzystwie?
Byłabym zaszczycona.
Ale cały budynek już o nas plotkuje.
Jakie to smutne.
Zróbmy więc tak. Spotkajmy się o 17 w Łaźniach Królowej Joanny.
Romantyczne miejsce z dala od ciekawskich oczu. Może być?
Skoro panu tak odpowiada, jak najbardziej.
Przez panią mam zawroty głowy.
- Don Antonio! - To do zobaczenia?
- Żegnam. - Moje uszanowanie.
Komendancie.
Komendancie, burmistrz pana szuka.
Mam obowiązki, których nie mogę odwołać.
Powiedz, że mnie nie było, bo wyjechałem do Vico Equense.
Ale z taktem, proszę.
Zajmę się tym. A dlaczego biały mundur?
- Kitty! - Co cię to obchodzi?
Do widzenia.
- Pułkowniku! - Bonjour.
Szukam Kitty.
Uciekła. To mój piesek. Ma cieczkę.
Przepraszam. Jestem na służbie. Dowodzę.
Suczka szuka partnera. L'amour, madame. L'amour!
- To miłość. - Kitty!
Miłości, o miłości, dokąd odeszłaś?
Mogę pożyczyć lornetkę?
- Szukasz Sofii? - Zgadza się.
Tam jest.
- Sama popłynęła? - Samiuteńka.
Po co?
Gdy kobieta odpływa sama, ku miłości płynie.
Donno Sofio!
Sofio!
- Czy mam panu pomóc, don Antonio? - Nie, zaraz stąd zeskoczę!
Całkiem sam!
Łatwo powiedzieć.
Chwileczkę.
Chwileczkę. Zaraz tam będę.
Sofia!
Tylko niech skok nie skończy się wyskokiem.
Żaden skok nie jest godny takiej damy.
- Spokojnie! - Przez panią jestem wulkanem energii.
Zostańmy tutaj. Jest romantycznie.
Tu nie sposób nie być poetą. Łódka, morze, zachód słońca.
Oraz pani. Słodka syrena.
„Słodka syrena wyłoniła się z morza. Pozwól mi cię pokochać.
Słodka syrena na klifie kusi. Tylko ciebie kocham, tylko ciebie chcę”.
- To odroczenie, które pan obiecał? - Odroczę wszystko, co pani chce.
- Ale nie niszczmy poezji. - Wyląduję na ulicy!
- Wystarczy moje słowo, mój uścisk dłoni. - Pana słowo?
- Pan wybaczy, ale to stara śpiewka. - Teraz moje serce śpiewa!
Jutro śpiew zamienię w czyn, gdy podpiszemy papiery.
- Pozwólmy sobie na chwilę zatracenia. - Co?
Zatracenie. Usiądź, dobrze?
- Zatracenie, Sofio. - Co to jest?
Zatracenie. Zapominanie o wszystkim, jak we śnie.
„Słodka syrena wyłoniła się z morza. Pozwól mi cię pokochać”.
Dlaczego nie został pan poetą?
Taki mój los, może dlatego że żadna kobieta mnie nie zainspirowała.
Ale teraz widzę swoje przeznaczenie.
Bardziej pan dotyka, niż patrzy.
Nawet księża są obecnie turystami. Ucieknijmy tam na dół.
- Rozstańmy się. - Chwileczkę. Ta uciążliwość zaraz minie.
Proszę, tu jest idealnie.
Burmistrz!
Burmistrz! O rany. Szukał mnie.
Niedobrze.
- Mądrze… - Mądrze byłoby odejść, ale co z panem?
Jeśli pójdę z panią, zobaczy mnie.
Szukał mnie w niezwykle pilnej sprawie.
- Po prostu idź. - Do zobaczenia jutro.
- Odwiedź mnie, tak będzie lepiej. - To do jutra. Quel dommage.
Dziękuję.
Widzicie, jak tu pięknie?
Zejdźmy niżej.
Zobaczymy ten niezwykły, naturalny amfiteatr z bliska.
Ostrożnie, jest ślisko.
Uwaga, bo skończymy w wodzie.
- Dosyć tu nierówno. - Widzę to.
Powoli.
Jesteśmy.
Jak Wasza Ekscelencja widzi, w tym basenie
rzymski patrycjusz Pollius Felix wybudował willę.
Przetrwały jej główne ściany, zrobione w układzie sieciowym.
Jak głosi legenda, królowa Joanna…
Proszę usiąść.
Królowa Joanna upodobała sobie to miejsce,
który dziś jest ustronnym zakątkiem dla zakochanych.
- Ma pan ogień? - Proszę.
- Dziękuję. - Na litość boską.
Niestety…
te cudowne wody są skażone odpadami ze statków…
i z miejskiej kanalizacji.
Spokojnie. Jestem tutaj.
- Wszystko dobrze? - Jak najbardziej.
Stałeś na straży?
Gdzie byłaś?
Jak śmiesz? Co?
Przestań! Gdzie byłaś?
Gdziekolwiek mam ochotę. Nie muszę się tłumaczyć, zwłaszcza tobie.
Popełniłeś wielki błąd przez to, że tak mnie traktujesz.
Wiem o tym. Błędem było zakochanie się w tobie.
Skoro tak, poszukaj sobie innej.
Ostrożnie, Wasza Ekscelencjo. Niełatwo tu się wspiąć.
- Już dobrze. - Auf Wiedersehen!
Auf Wiedersehen.
Kitty!
Biedna sunia.
Zaraz cię tam wpuszczę.
Biedna psiunia.
Kitty!
Panienko? Mademoiselle! Uratowałem ją. Sauvé.
- Dziękuję! Była w morzu? - Zgadza się.
Tak, dans la mer, prawie utonęła.
Tak, biedna sunia robiła tak…
Dziękuję! Przyjaciel z pana.
Jest pan przemoczony! Drinka?
- Dryń-dryń? Z przyjemnością. - Tonino!
Co za głupiec.
No szybko.
À demain.
I dziękuję za Kitty.
Co ty wyprawiasz?
- Ratowałem. - Nie!
- Ja cię uratuję! Tak dalej być nie może. - Owszem, jesteś niczym mój cień!
- Skąd wiesz o wszystkim? - Pan mnie oświeca!
Nie znalazłem cię w domu. Dlaczego? Bo goniłeś za nią! Spójrz na siebie!
Kiedy zaczniesz postępować jak należy?
Przez 30 lat musiałem znosić życie w wojsku!
To teraz czas na odpoczynek. Starzejesz się.
Starzeję? Ja? Czuję się młody, silny i pełen wigoru!
Idź już spać, dobrze?
To moja sprawa, czy pójdę spać!
Quos Deus perdere vult, dementat prius.
- Wiesz, co to znaczy? - Nie.
- I nie chcę wiedzieć. - Powinieneś!
To znaczy, że kogo Bóg chce zgubić,
temu wpierw rozum odbiera. Czego jesteś przykładem.
- Niech wypełni się wola Boża. Dobranoc. - Oby. Dobranoc.
Oto morze nad Sorrento
Jakie skarby spoczywają na jego dnie
Nawet ci, co zwiedzili świat cały
Takiego morza nigdy ich oczy nie ujrzały
Rzuć li tylko wzrokiem na ten ogród
I poczuj zapach pomarańczy tych
Taka delikatna to woń
Wprost do serca trafia
A ty powiadasz: „Odchodzę, żegnaj!”
Oddalasz się od serca mego
Od krainy tej
Od krainy miłości
Czy serce twe pozwoliłoby ci nie wrócić?
Ale nie opuszczaj mnie
Nie skazuj serca mego na udrękę
Wróć do Sorrento
Pozwól mi dalej trwać
- Nareszcie! - Co u panienki?
- Wejdź, doktorze. - Dziękuję.
- Maty! - Dzień dobry.
- Don Matteo! - Już.
- O co chodzi? - Maty, doktorze.
- Tędy. Proszę wejść. - Co zrobił ten młodzieniec?
Nie wiem, don Matteo. Jest poważnie chory.
- Wiedziałem! - Jest naprawdę chory.
- Spokojnie. Cicho. - Co mu się stało?
- Wejdź! - Słyszycie ten głos…
- Dzień dobry. - Witam.
Oto doktor.
Tonino. O co chodzi? Jak się czujesz?
- Dzień dobry. - Witam.
Poznaliśmy się w ratuszu. Jestem radnym.
- Do spraw higieny, tak? - Zobaczmy, co panu dolega.
To nic takiego. Panie przesadziły.
Przed pójściem spać poczułem ból w nerkach.
Zostaw to, Matteo.
Gdy się obudziłem, naiwnie powiedziałem paniom o tym kłuciu.
- Brak gorączki. - Dzięki Bogu!
- Tu mnie leciutko kłuje. - Zobaczmy.
- Tonino. - Widzisz?
Proszę pani, co to może być?
- Wrócił do domu przemoczony. - Pływał w ubraniu?
To była eskapada przez morze.
To nic poważnego.
- Zwykłe przeziębione korzonki. - Żegnaj, kochany!
- Dla apteki. Nie pozwalać mu wstawać. - Jest uparty.
- Zgadza się. - Ale jest zdrowy jak byk.
Nie mów mu, bo jeszcze bardziej mu odbije. Drogi doktorze, bardzo dziękuję.
- Nie trzeba. - Moja droga.
Tylko wspólnymi siłami możemy go uratować.
- Dołożymy starań. - Istna święta.
- Pójdę do apteki. - Pośpiesz się, Caramello!
Proszę dbać, żeby został w łóżku.
- Te diabelne maty! A niech mnie czort. - Doktorze.
Żegnam panienkę.
Proszę wejść.
- Gdzie on jest? Gdzie? - Tutaj!
Proszę się nie odwracać. Chwileczkę. Teraz można.
- Oszalał pan? Do łożka. - To wykluczone. Jestem zajęty.
Czym znowu?
- Egzaminem policyjnym. - Są inni egzaminatorzy.
- A o 10… - Co wtedy?
- Ważne spotkanie. - Przełoży je pan.
Jest niezbędne, ale dziękuję za troskę.
- Opieka nad chorymi to akt litości. - Jak miło.
Jestem tu siostrą miłosierdzia.
Heroiczne zakonnice z białymi skrzydłami!
Lekkie ukłucie.
Zapomni pan o białych skrzydłach. Chciałabym panu pomóc.
Jak?
- Masażem. - Masażem? Pani drobnymi dłońmi?
Niech pan daruje sobie te bzdury i się położy.
- Sprawiam panu ból? - Nie.
- O co chodzi? - Łaskocze mnie. Ale śmiało.
- Boli? - Tak! Piekielnie.
- Użyję błogosławionego oleju. - Tak, pobłogosław.
- Boli? - Nie.
- Ma pani magiczne dłonie. - Co pan mówi?
- Cierpiał pan już kiedyś na korzonki? - Mam je przez pracę.
Bóg jeden wie, ile wycierpiałem, by zostać marszałkiem.
Dyscyplina, służba, upały, mróz, deszcz, obserwacje, strzelaniny.
Wczoraj prowadził pan obserwację pod wodą?
Tak. Wpadłem do niej podczas patrolowania klifu.
Gdzie znalazł pan przekupkę.
Widzę, że jestem nadzorowany.
Jasne. Połowa miasta widziała pana z tą przekupką.
Przekupka czy księżna, nie przeszkadza mi status społeczny.
Jestem demokratą.
- Szukam prawdziwych uczuć. - Tak? Prawdziwych…
Źle mnie panienka osądza, ale pewnego dnia stanie się to jasne.
- Nawet wilka bez włosów ciągnie do lasu… - Ale włochaty mężczyzna to człowiek cnót!
MIASTO SORRENTO EGZAMIN PUBLICZNY
- Francesco Maddalena. - Więc?
- Nikłe szanse. - Nicolino?
- W środku z komendantem. - Ma to jak w banku.
- Dlaczego? - Przez donnę Sofię.
- O co chodzi z tą Sofią? - Nie wiesz?
Komendatowi spodobała się Lawirantka. Widziano ich w Łaźniach Królowej Joanny.
- A co to ma wspólnego z Nicolino? - To rogacz.
Gennaro La Monica.
- Omówmy znaki drogowe. Co to znaczy? - La Monica.
- Zakaz wjazdu. - Dla kogo?
Skąd mam wiedzieć?
Dobrze, młodzieńcze. Znasz przepisy drogowe?
A to?
Trąbka?
Porozmawiajmy o moralnym postępowaniu.
Gdybyś patrolował plażę i spotkał kobietę w bikini…
Co to jest bikini?
Dwuczęściowe… Co byś zrobił?
No co? Popatrzyłbym sobie.
Jak to? Mandat.
Jaki mandat?
- Mandat za wykroczenie. - Komu?
- Pani w bikini. - Jezu, ale dlaczego?
Bo dozwolone są tylko bikini odpowiedniego rozmiaru.
- Potrzebowałbym linijki? - Bajdurzysz.
- To ja wychodzę. - Jeszcze niesubordynacji tu brakuje!
Powtarzaj za mną. Dam mandat.
- Dam mandat. - Za.
- Wykroczenie.
- Pani.
- W bikini.
- Tak!
- Brawo! - Brawo.
- Już, komendancie. - To ja jestem komendantem.
- Opieczętowany papier. - A to zuch.
- Pióro i atrament. - Idź potem do sklepu.
- Sofio. - Co?
Jeśli don Antonio nie podpisze przedłużenia umowy,
koniec z nami.
Spokojnie, na pewno podpisze.
Nadchodzi.
Sofio! Zdałem egzamin!
Świetnie! Tak się cieszę.
- Zobaczymy się wieczorem. - Chodźmy.
- Idź z nim. - Sofio.
- Już nie jestem niedojdą. - Tak.
Komendant obiecał mi karierę, pensję i status społeczny.
- Wiem. Pogadamy później. - Przepraszam.
Panie komendancie!
Panie komendancie, wejdź, proszę.
Dziękuję za wspaniałe wieści. Do zobaczenia.
Zapraszam.
Pomogłem mu zaliczyć. Zrobię z niego świetnego policjanta.
- Wiem. - Żelazna dyscyplina. Codzienna nauka!
Jest pan urodzonym dowódcą.
Opieczętowany papier, żeby przedłużyć umowę i pióro. Proszę.
Oczywiście.
Proszę usiąść. Napije się pan kawy?
Tak, dziękuję. Gdyby pani mogła czytać w mym sercu…
- Jedna czy dwie? - Dwie.
Gdyby umiała pani odczytać me uczucia.
Umiem czytać.
Całą noc rozmyślałem o tym, czego szukam.
- Może szuka pan pióra? Proszę. - Nie, Sofio. Miłości.
Ale nie tylko tego. Szukam ciepła domowego ogniska.
Od 30 lat podróżuję po świecie sam.
O tym marzę. O rodzinie, dzieciach. Sofio.
- Powiedz mi, że nie śnię. - Nie.
To nie sen.
- Naprawdę? - Tak.
Nie masz znajomości? Cicillo!
A nie masz kochanki, która zabawia się z szychami
i wałęsa się z nimi po łaźniach?
Dość tych niecnych insynuacji! Zdałem, bo się uczyłem!
Sofia udzielała ci lekcji?
- Trzeba ją uciszyć! - Nie, Sofio!
- Donno Carmelo. - Tak?
Dam ci nauczkę, prosto w twarz.
Chodź i spróbuj, jeśli masz odwagę!
Zejdę, kiedy zechcę!
Jasne! Nie chcemy przerywać twojej miłej rozmowy z don Antonio!
- Powinnam… - Proszę przestać.
- Wejdźmy. - Zasłużyła na lanie.
- To poniżej twej gosności. - Może, ale ubliżyła nam obojgu.
- Nie zwracajmy na nich uwagi! - Nie zwracam.
To podpisze pan przedłużenie czy nie?
- Podpiszę tysiąc. A nawet testament. - Zrób to.
- Co moje, to twoje. Ubóstwiam cię. - To zaszczyt. Podpisz.
- Ubóstwiam cię, donno Sofio. - Tak.
- Kto tam? - Don Peppino.
- Jaki don Peppino? - Don Peppino, komornik.
- Przyjdź innym razem. - Nie mogę.
- Rozumiem, ale to zły moment. - Otworzy pani albo wezwę karabinierów!
Niech pani otworzy.
- Wybacz, muszę przeprowadzić eksmisję. - Co?
- Wyrzuca mnie pan? - Tak, panią.
Oto wyrok.
Opuści pani lokal spokojnie albo zadzwonię po władze.
- Don Antonio! Zdradził mnie pan! - Ja? Panią?
- Jest pan taki okrutny? - Wyrzuci pan tę biedną kobietę?
- Dobry Boże! - Tego się nie spodziewałam po panu.
- Po prostu eksmisja? - Serce z kamienia!
- Jest pan brutalem! - Ale kiszka!
- Tak. - Kiszka!
- Don Peppino, nie może pan przymknąć oka? - Nie. Ma czas do zachodu słońca.
- Proszę działać. - Dobrze.
Udowodnię, że słowo don Antonia jest słowem dżentelmena! A teraz wyjdźcie!
Wyjdźcie!
Oto nakaz eksmisji.
Też wyjdźcie. Wynocha!
Sio! Koniec przedstawienia. Wynocha!
Wynocha stąd!
Dlaczego płaczesz?
Komendant jest słowny. Pomógł mi zdać.
Przedłuży ci umowę.
- Dlaczego płaczesz? - Daj mi spokój. Odejdź! Wynoś się!
Otrzyj łzy z tych boskich oczu.
Don Antonio ma to pod kontrolą. Wczoraj byliście w łaźniach.
A gdzie dziś udacie się na igraszki?
Tak mi dziękujesz?
Mam ci zbudować posąg?
Wiesz co? Jesteś oszustką i zdrajczynią!
Wynocha!
Wesoła wdówka!
Wynocha!
Zgadza się. Wiesz, kim jesteś?
Jesteś podstępną ladacznicą!
Wynocha!
- Jezus, Józef i Maryja. - Witam, donno Violante.
Panie, zmiłuj się. Jezu, Józefie, święta Anno.
Jezusie, Józefie, święta Anno, święty Joachimie, mężu Anny.
Panie, zmiłuj się.
Tonino, przemyśl to. Chociaż raz użyj tej swej łepetyny!
Zawsze z niej korzystam. Masz mnie za wariata?
Pomyśl o swej reputacji.
Co ludzie powiedzą?
Nie obchodzą mnie ludzie. Lubię Sofię.
- Ona lubi mnie. I będzie moja. - To żegnam.
Poślubię ją.
Jesteś idiotą.
Nawet jeśli, poślubię ją.
Chodź, usiądź.
Wysłuchaj mnie.
Tonino, pomyśl. Odpuść sobie donnę Sofię.
Nim wpadniesz w otchłań!
Matteo, lubię Sofię. Kochamy się.
- Jest 30 lat młodsza od ciebie! - Serca się nie starzeją!
Serce jej nie wystarczy.
Wiem, co robię i na co mnie stać.
- Tonino, to kusicielka. Syrena! - Nawet tysiąc syren mi nie straszny!
- Jesteś bufonem. - Jestem tym, kim jestem.
- Wiem. Moim obowiązkiem jest… - Obowiązkiem? Nie jestem nieletni.
- Umysłowo tak! - Niech ci będzie!
Ale już nie ma odwrotu.
Kogo Bóg chce zgubić…
Pragnę zguby, Matteo. Niech tak będzie.
- Nasza piękna donna Sofia! Proszę. - Nie, dziękuję.
Jest pani oszałamiająca.
- Witam pana komendanta! - Komendancie!
- Dzień dobry. - Wszystko ustalone.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Dziękuję.
- Można na słowo? - Jak skończę z tą panią.
- Proszę wejść. - Dziękuję.
Zapraszam.
- Niech pan wybaczy najście. - Nie ma problemu.
Wycofałem pełnomocnictwo brata i anulowałem eksmisję.
- Zadowolona? - Dziękuję.
Jak się poznawaliśmy, mówiłam, że jest pan święty.
- Ale to nie koniec problemów. - Jak to?
Jestem biedną wdową.
Pracuję cały dzień i wracam do domu wykończona.
Wiem, że jest pani wspaniałą kobietą.
Och! Jaki pan przystojny!
Tak.
Pięknie panu w tym!
- Szkoda, że wtedy pana nie znałam. - Nie musi mi pani mówić.
Czuły temat?
Cierpię z tego powodu. Karabinierzy byli dla mnie wszystkim.
Przykro mi, nie wiedziałam.
Czy ten słodki żal oznacza, że mam pani przychylność?
Don Antonio, jestem pechową kobietą.
Zaczęły się oszczerstwa.
To niech plotkują o twoim i moim szczęściu.
Powiedziałem bratu, że zamierzam się z panią zaręczyć.
- Co na to powiedział? - To, co zwykle: „Przemyśl to”.
- Ale serce nie sługa. - Jest pan światowym człowiekiem.
Z wdową zaręcza się, żeby ją utrzymywać lub poślubić.
Jetem na to gotowy. Sofio.
Wyjdziesz za mnie?
Czekam niecierpliwie.
Czekam z zapartym tchem, aż z twych ust padnie najsłodsza monosylaba: „Tak”.
Donno Sofío Cocozza.
Wyjdziesz za tego kawalera, Antonia Carotenuto?
- Jutro odpowiem. - Dlaczego nie dzisiaj?
- Jutro kończy się żałoba. - Uznaję nas za nieoficjalnie zaręczonych.
Jeśli to pana uszczęśliwi.
Pójdzie pani dziś ze mną na przyjęcie?
- Wieczorem będę na pana czekać. - Oczywiście.
- Będziemy wyśmienicie się bawić. - Pani pozwoli.
Dziękuję.
- Donno Sofio, uszanowanie. - Nicola Pascazio.
- Proszę pana. - Za mną.
Zaraz wezmą ci miary na mundur.
Nie ma takiej potrzeby.
Nie przyjmuję stanowiska.
Z jakiego powodu?
- Dobrze pan wie. - Chwila moment.
- Nie będę tolerować takiej zniewagi. - Znieważać będę do woli.
Nie masz prawa! Jesteś mi winien wyjaśnienie!
- Nie jest potrzebne. - Nic nie wiem. Rozkazuję ci mówić!
- Nic mi pan nie rozkaże. - Aresztuję cię za obrazę!
Kogo? Kogo pan chce aresztować??
Tylko pan tu kogoś obraża przez zaloty do mojej kochanki!
Flirtować z kimś, kto mógłby być pana córką.
Wynocha! Wynoś się stąd!
- Co robisz? - Nie dotykaj mnie.
Don Antonio. Jestem biedny i bezrobotny.
Ale nie wstydzę się tego, bo jestem człowiekiem honoru!
Proszę nie płakać. Tylko zmoczy sobie pani twarz.
Caramello, co mam zrobić?
Wybacz, ale jest pani głupia.
- Nie obchodzi mnie pani zdanie. - Chodź tu.
Otrzyj te łzy i spójrz na siebie w lustrze.
Dalej, rozbierz się.
A przypominałaś wyglądem worek. Spójrz tylko na te ramiona.
Te ramiona i okrągłe piersi!
Jesteś jak Wenus Rafaela!
Dobry Boże, komendant zemdlałby, gdyby cię zobaczył.
- Wystarczy! - Słowo honoru.
Wracamy do miasta czy woli pani zatańczyć?
- Skoro mam wybierać… - Proszę.
- Donno Sofio, proszę usiąść. - Dobry wieczór.
Dobry wieczór.
Śpiewaj, ty, proszę.
Nie znam tej piosenki.
- Nie? - Halo! Eriko!
- Miło cię widzieć! - Co słychać? Dobrze cię spotkać.
Dobrze wyglądasz.
Jesteś rybakiem?
- Nie. - Nie? Czym się zajmujesz?
Niczym. Wyjeżdżam.
Wyjeżdżasz? Daleko?
Zgadza się. Daleko stąd.
Panie komendancie, zatańczymy mambo?
Co to jest mambo?
To brazylijski taniec.
Burmistrzu, proszę spojrzeć!
Przepraszam!
- Wspaniale, donno Sofio. - Dzięki.
- Co za wyśmienita tancerka. - On też jest dobry.
Pułkowniku! Drogi pułkowniku. Co słychać, drogi pułkowniku?
Nie jestem pułkownikiem.
- Może do mojego stołu. - Wybacz, mamy tu rezerwację.
Pana córka? Przepiękna!
Ma to po panu. Prawda?
- To nie moja córka. - Jestem zaręczona z komendantem.
- Przepraszam. - Rien. W porządku.
Zatańczy pan ze mną? O ile narzeczona pozwoli?
Ależ oczywiście. Śmiało, skarbie.
- Miły gest. Chodźmy! - Dziękuję.
- Przynieść pani coś? - Lody.
- Zapytaj go, czego chce. - Już mnie obsłużono.
Przeszkadzam?
- Nie, zostań. - Dziękuję.
Nie ma za co.
- Miło z twojej strony. - Owszem.
To dobrze, będziemy mogli się pożegnać.
- Nie zaczynaj znów. - Co takiego? To koniec.
Przyszedłem się pożegnać. Wyjeżdżam.
Dokąd?
Do Wenezueli.
Kiedy wyjeżdżasz?
- Jutro popłynę liniowcem do Neapolu. - Spójrz na ten bałagan!
Jesteś w tym mistrzem.
- Żegnaj i powodzenia. - Prześlę ci konfetti.
Excusez-moi.
Sofio!
- Sofio. Co się stało? - Nie widać, że ubrudziła mi się sukienka?
- Chce się pani przebrać? - Wolałabym wrócić do domu. Zmęczyłam się.
Tak nagle? Co się stało?
Jestem zmęczona. Muzyka mi przeszkadza, jest mi smutno.
Jutro minie rok od śmierci Pasqualina.
Niech spoczywa w pokoju.
- Dobranoc. - Odprowadzę panią.
- Nie, zostań. - Odprowadzę panią tylko do drzwi.
- Wolałabym, żeby pan się tu dobrze bawił. - Jakże bym mógł bez pani?
- W tym stanie lepiej, żebym została sama. - W jakim?
Jestem nerwowa. Miłego wieczoru.
Generale!
Nie jestem ani generałem, ani pułkownikiem.
Unikajmy tego tematu.
Ale co się stało? Jest pan smutny?
Comme ci, comme ça. Muszę pomyśleć.
Rozumiem. Teraz ze mnie głupiec.
Mademoiselle.
- Ja! Przepraszam. - Oczywiście.
Dobranoc.
Komendancie.
Przyszedł ten gość, Nicola Pascazio.
- Odesłać go? - Tak.
Tak jest.
Komendant z nikim się dziś nie spotka. Traci pan czas.
- To na nic? - Tak, idź do domu.
Nicola Pascazio!
Chodź.
Panie komendancie, przyszedłem po dokumenty, które złożyłem.
- Potrzebuję ich do paszportu. - Wyjeżdża pan?
Tak jest. Do Wenezueli.
Już szukam.
- Proszę. - Dziękuję, panie komendancie.
- Chwileczkę. Naprawdę chce pan wyjechać? - Tak jest.
Pascazio, kiedyś popełniłem ten sam błąd, który chce pan uczynić.
Byłem zazdrosny, zaciągnąłem się do karabinierów i wyjechałem. Jak pan.
Don Antonio, muszę wyjechać. Za bardzo kocham Sofię.
A ona?
Czy ona pana kochała, zanim…
Don Antonio, z ręką na sercu i niech skonam.
- Daj spokój. - Z Sofią od dawna tworzymy parę.
Udawała przy tobie, żeby zachować dom i załatwić mi posadę.
Już dawno się tego domyśliłem.
- Nigdy się nie oszukiwałem. - Z zazdrości ją obraziłem.
- Zdenerwowała się i… - Katastrofa.
- Bez obaw, donna Sofia ci wybaczy. - Don Antonio, znam ją.
Nie. Titino próbował wczoraj z nią pogadać, a moja ciotka dziś rano.
Bez skutku. Do tego ma rację, okropnie ją znieważyłem.
- Wybaczy mi tylko, jeśli się zabiję. - No dobrze.
W rozpaczy sięgać trzeba po rozpaczliwą chytrość.
Proszę usiąść. Dziś pan też będzie świętować!
- Weź papier i długopis… - Kiepsko piszę. Nie wiem…
- Pozwól, że panu podyktuję. - No dobrze.
„Kochanie…”
Nie. „Moja ukochana…”
Nie, zbyt literackie.
„Moja Sofio”.
Bez „Moja”. „Sofio”, przecinek. Brzmi dramatyczniej.
„Nieuczciwie…”
Nie!
„Nieuczciwie”, a nie „njeucztiwie”.
Usiądźmy tutaj.
- Dlaczego mnie pan tu przyprowadził? - Oczyści pani swój umysł.
- Chce pani granitę czy lody? - Lody.
- Kelner. - Tak?
- Dwa lody kawowe. - Dobrze.
- Donno Sofio. - Komendancie, życzę miłego pobytu.
Żegnaj, Nicolino. Miłej podróży.
Uważaj na siebie. Pisz do nas.
- Pożegnała się pani? - Wczoraj w nocy.
Biedny młodzieniec.
Biegiem.
„Pełen żalu z powodu utraconej miłości,
najpiękniejszej, o jakiej można śnić, a której już nigdy nie odnajdę.
Twój ukochany na wieki, Nicolino”.
Znakomicie.
Uparty, co? Dość uparty młodzieniec.
Szkoda, że wyjeżdża aż do Wenezueli.
Tropikalny klimat, jadowite węże.
Dzikie bestie.
Pająki takie duże. Klimat tropikalny, wilgotne upały.
Malaria.
- Ma pecha. - Co on pani zrobił?
Mnie? Nic.
Zginie tam.
- Trzeba było go od tego odwieść. - Ja? Dlaczego?
To nie pani daleki krewny?
Sama mi go pani wychwalała.
Podejrzewałem wręcz, że go pani lubi. Trochę byłem zazdrosny.
Teraz wyjeżdża do tropików, gdzie jest malaria.
Ameby.
Ameby są bezlitosne.
Nawet gdybył biedak przeżył, zostałby z niego wrak człowieka.
To on chce odejść!
Nicolino. Zejdź!
Złaź z tego statku, Nicolino!
Nie odpływaj, Nicolino! Złaź!
Złaź ze statku, Nicolino! Proszę cię!
Nicolino.
- Zejdź! Nie odpływaj! - Nicolino.
Nicolino.
- Nie odchodź! - Nicolino.
Nicolino. Gdzie jesteś?
Gdzie jesteś?
Nicolino, zejdź ze statku. Proszę cię!
Nicolino, zejdź!
Oto Nicolino.
- Na co się gapisz? Czego chcesz? - Sofio!
Nie dotykaj mnie. Nic nie mów! Nie chcę cię więcej widzieć.
- Idź! Odejdź! Zejdź mi z oczu! - Sofio.
Co pan robi?
- Co mam zrobić? - Idź pan za nią.
- To na nic. - Proszę mnie posłuchać i iść.
Szybko.
Dalej!
Jestem panu winien przeprosiny.
- Za co? - Miałem pana za żałosnego, a jednak…
- Nie jestem wcale taki zły? - Tak.
- Żegnam. - Do widzenia.
Po raz pierwszy widzę, jak spełniasz dobry uczynek.
Brawo! Cieszy mnie to.
- Matteo. - Tak, kochany?
Jaki jest najsurowszy zakon?
- Czemu pytasz? - Jestem ciekaw.
Mamy kartuzów.
Jeszcze surowsi są cystersi.
Pozdrawiają się, mówiąc: „Bracie, pamiętaj, że umrzesz”.
- Cykliści. - Cystersi.
Codziennie kopią własny grób.
Dobranoc.
- Życzę ci świętej nocy, Matteo. - Świętej nocy.
Świętej nocy.
Bracie, pamiętaj, że umrzesz.
Bracie, idź już spać.
„Być albo nie być, oto jest pytanie”.
„I jak będziesz spał, zapomniany, w śliskiej ziemi…”
Cudownie.
Co za piękny zapach!
Lawendowy?
Nie.
Orientalne noce.
Zna pani…
„Modlitwę dziewicy”?
Oczywiście. Od dziecka.
Zagramy razem?
Violante!
- Violante! - Och, Antonio!
Tonino.
Matteo, daj mi spokój!
KONIEC
Napisy: Przemysław Stępień