Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Καραμέλα, πού είναι ο ανθυπασπιστής;
Πήγε ν' αποχαιρετήσει τη μαμή.
Λες και δεν μας έφτανε η προηγούμενη, η παντρεμένη με παιδί.
Τώρα έχουμε την ξεδιάντροπη, δεν είναι…
-Ξέχνα το. Δώσ' μου τις βαλίτσες. -Ευχαριστώ.
Ποιος να το 'λεγε ότι θα μετακόμιζα στην ηλικία μου!
Μπορεί να βρεις σύζυγο αυτήν τη φορά.
Αν ήθελα, θα είχα ένα μάτσο συζύγους.
-Αλήθεια φεύγεις; -Ναι.
Πότε θα σε ξαναδούμε;
Ένας Θεός ξέρει. Προσευχήσου στην Παναγία να είναι σύντομα.
Άγιε Ρόκο, ταξιδέψτε μαζί μας.
Υπερασπιστείτε μας, προστατεύστε μας,
λυτρώστε μας από κάθε κίνδυνο, κακοτυχία και μάστιγα.
-Καλημέρα. -Καλημέρα.
-Το χέρι σας, πάτερ. -Ο ανθυπασπιστής;
Πήγε να αποχαιρετήσει εκείνη την άθλια τη μαμή.
Αυτή η γυναίκα ήταν η καταστροφή του!
Ηρεμήστε.
Πάλι θα ξεκινήσεις καβγάδες γι' αυτό; Δεν φτάνουν όσα προκάλεσες;
Θα την σκότωνα αυτήν τη βρώμα! Τον κατέστρεψε τον καημένο.
-Έχει δίκιο! Τον κατέστρεψε! -Ησυχία! Αρκετά!
Όχι, πάτερ. Ως εδώ και μη παρέκει.
Εξαιτίας της τσαπερδόνας, ο ανθυπασπιστής βγήκε σε σύνταξη.
Να τος.
Παρακαλώ, δεν είμαι πολιτικός.
-Αγνώριστος με τα πολιτικά. -Μοιάζει με ηλίθιος.
Σας ευχαριστώ για όλα!
-Παίρνετε σύνταξη; -Όχι, άδεια αορίστου.
Οι καραμπινιέροι δεν συνταξιοδοτούνται,
αλλά μετά από 30 έτη υπηρεσίας, μπορώ να ξεκουραστώ.
-Αγαπητέ μου κε Εμίντιο! -Με συγχωρείτε.
Παρακαλώ, Καραμέλα.
Υπήρξατε κάτι παραπάνω από φίλος. Δεν θα σας ξεχάσω ποτέ.
Είστε ευγενικός.
-Όμως, να προσέχετε. -Τι πράγμα;
Μην ξαναρχίσετε τα ίδια στο Σορέντο. Βάλτε τέλος στις ερωτικές περιπέτειες.
Εγώ; Τελείωσα πια με αυτά.
Ναι, λέτε πάντα "Τελείωσα με αυτά" και συνεχίζετε.
-Καλό ταξίδι. -Ευχαριστώ.
Σας ευχαριστώ όλους, για όλα.
Σας αποχαιρετώ με κάτι που μόλις σκέφτηκα…
Λίγους απλούς στίχους.
Ας τους ακούσουμε.
Αντίο, όμορφη Σαλιένα
Πολλές αγαπημένες αναμνήσεις Έχω στην καρδιά
Λατρεμένα βουνά Στη θάλασσα πίσω γυρνώ
Και κανέναν από εσάς δεν ξεχνώ
Μπράβο!
Μπράβο. Ποιητής, όπως πάντα.
Τι θα ήταν η ζωή μας, χωρίς λίγη ποίηση;
Να έχετε την προστασία της Παναγίας, τώρα και πάντα.
Ευχαριστώ και αντίο σας.
-Αντίο, κύριε! -Ευχαριστώ, αντίο.
Ευχαριστώ.
-Πόσο κάνουν; -Εκατό λίρες.
Εικονογραφημένες εφημερίδες!
Αν μελαγχολείς με κάθε καραμπινιέρο που βλέπεις, θα αρρωστήσεις.
Ήταν η οικογένειά μου, η ζωή μου, τα πάντα.
-Φτιάξε άλλη οικογένεια και ζωή. -Στην ηλικία μου;
Κουράγιο, νέος είσαι ακόμα.
"Κουράγιο και καρδιά πρόβατου", όπως λένε στο χωριό σου.
Ας καθίσουμε, Καραμέλα.
Είμαι μεγάλος εγωιστής, Καραμέλα. Δεν έπρεπε να σε πάρω μαζί μου.
-Πάψε. Μη σκέφτεσαι τέτοια πράγματα. -Εισιτήρια, παρακαλώ.
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΕΜΟΥ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΝΑΠΟΛΗ ΜΕΣΩ ΦΟΡΜΙΑ
Δεν είναι πια.
Κουράγιο, ανθυπασπιστά.
Σε παρακαλώ, μην με αποκαλείς πια έτσι.
Εντάξει, θα σταματήσω, αλλά εσύ να κάνεις κουράγιο.
Σκέψου ότι επιστρέφεις στον τόπο σου
κι ότι η κοινότητα του Σορέντο σού έδωσε μεγάλη ικανοποίηση,
διορίζοντάς σε Διοικητή της Δημοτικής Αστυνομίας.
Σου έχω ήδη ζητήσει να μην την αποκαλείς "Δημοτική Αστυνομία",
-αλλά "Μητροπολιτική Αστυνομία". -Μητροτολιτική!
Μητροπολιτική.
Το ίδιο δεν είναι;
Δεν έχω ακούσει ποτέ "Δημοτική", αλλά "Μητροπολιτική", ναι.
Μητροτολιτική.
-Μητρο-πο! -Μητρο-πο.
-Λι! Τική! -Λι! Τική!
Είσαι ενοχλητικός.
Σκέψου κάτι άλλο.
-Κοίτα την όμορφη θάλασσα. -Ναι… όμορφη.
Δες τον Βεζούβιο. Παλιά είχε φλόγες, σαν το καπέλο των καραμπινιέρων, όχι πια.
Ακόμη κι αυτός πήρε σύνταξη!
Σήκωσε το κεφάλι σου. Δες σε τι παράδεισο γεννήθηκα.
Με το ένα χέρι πιάνεις λεμόνι, με το άλλο πορτοκάλι.
-Ένα λεμόνι! -Αργότερα.
Σκέψου κάτι άλλο. Έλα. Κοίτα εκεί.
-Εκεί είναι το Κάπρι. -Ποιος;
Το ονειρικό νησί, η χώρα του έρωτα.
Θεέ μου.
Με συγχωρείτε, κύριε.
-Αυτή είναι η Ίσκια; -Όχι. Είναι η Πρότσιντα.
-Μετά την Πρότσιντα είναι η Ίσκια. -Ευχαριστώ.
-Παρακαλώ. Πάτε στο Σορέντο; -Ναι. Σορέντο.
Γερμανίδα;
-Όχι, Σουηδέζα. -Σουηδέζα; Είμαστε συγγενείς, τότε.
Δεν καταλαβαίνω.
Το παρατσούκλι του μπαμπά μου ήταν "Δον Τζεναρίν ο Σουηδός".
-Ο μπαμπάς σας ήταν Σουηδός; -Το παρατσούκλι του! Ήταν συμπαθητικός.
Αγαπούσε τις όμορφες Σουηδέζες τουρίστριες που έρχονταν στο Σορέντο. Καταλάβατε;
-Όχι, δεν θα το έλεγα. -Καλύτερα.
Φτάσαμε.
-Αντίο σας, λοιπόν. -Αντόνιο Καροτενούτο. Εις το επανιδείν.
Εις το επανιδείν.
-Εις το επανιδείν, κυρία. -Ναι, ό,τι πεις.
-Εις το επανιδείν. -Γεια.
Σήκω, Καραμέλα. Σε έφερα στον παράδεισο!
Ποιος ξέρει τι θα κάνεις εδώ.
Καλώς ήλθατε στο Σορέντο!
-Έλα, Καραμέλα. Πάμε. -Ναι, έρχομαι.
-Κύριε, καλώς ήλθατε. -Ευχαριστώ. Καλώς σας βρήκα.
-Με αναγνωρίσατε; -Φυσικά.
-Αντίο σας, κυρία. -Γεια.
-Με αναγνωρίσατε; -Είμαστε συμπατριώτες.
-Δώστε τις βαλίτσες σε εμάς. -Ωραία.
Τονίνο!
Κυρία, την κιθάρα.
-Ματέο! -Τονίνο!
Αδερφέ μου!
-Μια χαρά είσαι. -Κι εσύ το ίδιο.
-Όχι, εγώ γέρασα. -Όχι! Οι Καροτενούτο δεν γερνάμε ποτέ.
Είσαι και θα μείνεις για πάντα ο αιώνιος έφηβος.
-Τσιτσίλο, τις βαλίτσες! -Αμέσως, κε Ματέο.
-Τσιτσίλο! -Καραμέλα, από εδώ ο κος Ματέο.
Ο αδερφός μου, είναι σαν πατέρας μου.
-Αλήθεια; -Ματέο, από εδώ η Καραμέλα.
-Χαίρω πολύ. -Είναι σαν μάνα μου.
-Το ξέρουμε, δεν έχω λόγια… -Μην το συζητάτε καν.
Πόσο όμορφος! Σαν τον κο Μπόσκο.
Τσιτσίλο, τις βαλίτσες, σε παρακαλώ.
-Είναι λίγο γκρινιάρα… -Γιατί γκρινιάρα;
-…αλλά δεν είχα το κουράγιο να την αφήσω. -Πάψε, αλλιώς γυρνάω πίσω!
Θα το έκανες;
-Διοικητά, ολοκληρώσαμε. -Ευχαριστώ.
-Μπορούμε να πηγαίνουμε. -Ναι, πάμε.
Το Σορέντο είναι πολύ όμορφο.
Συγγνώμη, είστε όντως ο κος Αντόνιο Καροτενούτο;
Ναι, ο ίδιος. Στις διαταγές σας.
-Ευχαριστώ. Τα σέβη μου, κύριε. -Τι γλυκό!
Γιατί αυτό το παιδί ήθελε να μάθει αν είμαι πραγματικά εγώ;
-Κάποιος θα το έστειλε να μάθει. -Ποιος;
-Η κυρία Σοφία, η Φιγουρατζού. -Ποια; Γιατί;
-Θέλει να συνεχίσει να μένει σπίτι σου. -Η ενοικιάστρια;
-Δεν μου έγραψες γι' αυτήν; -Σωστά.
Η πεισματάρα ενοικιάστρια.
Όχι, το χρειάζομαι το σπίτι, θα πρέπει να το δεχθεί.
-Στις διαταγές σας, διοικητά. -Τσιτσίλο, πάμε.
Πάμε, Τσιτσίλο.
Φαγκριά! Εδώ το φρέσκο ψάρι!
Φρεσκότερα ψάρια δεν θα βρείτε πουθενά!
Μπαρμπούνια ζωντανά!
Έχουμε μπαρμπούνια!
Φάτε φρέσκο ψάρι. Μην τρώτε ψάρι που βρομάει!
Έχουμε τα φρεσκότερα ψάρια. Κανείς δεν έχει πιο φρέσκα!
Τη βρόμα τη μυρίζεις, αλλά το ψάρι δεν βλέπεται.
Εδώ το πολύ ψάρι. Φρέσκο ψάρι! Ζωντανό!
Δεν είναι ζωντανό, είναι ταριχευμένο! Δεν είναι φρέσκο, αλλά αναστημένο!
Κυρία Καρμέλα, πριν αναστηθείς, εγώ θα σε στείλω στον παράδεισο.
-Τι πρόβλημα έχεις; -Σοφία, άφησέ την.
Άσε με!
Έτσι είναι! Η εύθυμη χήρα θέλει να ξεχωρίζει.
Κυρία Καρμέλα!
Εγώ είμαι χήρα με άντρα νεκρό, αλλά εσύ είσαι χήρα με άντρα ζωντανό!
-Ακριβώς! -Ντροπή σου, βρομιάρα!
Σε εμένα μιλάς; Πώς τολμάς; Έχεις πολύ θράσος!
-Τολμάς να με αποκαλείς έτσι; -Θα σταματήσεις; Ηρέμησε!
-Καραγκιόζης κατάντησα! Άσε με! -Έλα, κόσμε! Έχουμε τη φρεσκάδα!
Πιο φρέσκο ψάρι δεν υπάρχει!
-Χτύπησες; -Όχι, δεν είναι τίποτα.
-Μην ανακατεύεσαι. -Θα τους σκότωνα.
-Σοφία! -Τι;
Σοφία!
Τι έγινε;
-Έφτασε ο διοικητής. -Αλήθεια; Πάρε.
Ελάτε, παιδιά, μην το κάνετε αυτό. Έλα εδώ, Νικολίνο. Ας μιλήσουμε.
-Δεν θέλω να μιλήσω. -Έλα τώρα.
-Ξέρετε πώς είναι οι γυναίκες. -Αυτός γιατί ανακατεύτηκε;
Τιτίνο, αναλαμβάνεις εσύ.
Μην ανησυχείς. Φρέσκο, ζωντανό ψάρι!
Μπαρμπούνια ζωντανά!
-Να την. -Ποια;
Η κα Σοφία, η αγαπητή ενοικιάστριά σου.
Πρόσεχε, αυτή η γυναίκα ξεγελά και τον ίδιο τον Κύριο.
Σταματήστε.
Τα σέβη μου, κε Ματέο.
-Κύριε Αντόνιο, με συγχωρείτε. -Θα τα πούμε αύριο.
Πάντα στις διαταγές σας.
Πάρτε αυτά τα φρέσκα ψάρια, τα έπιασα η ίδια για να σας καλωσορίσω.
-Ευχαριστώ. Σαν να τα πήρα. -Θα με προσβάλλετε έτσι;
-Θα τα πούμε αύριο… καλή μου γυναίκα. -"Καλή γυναίκα" εγώ;
Δεν νομίζω να σας προσέβαλα με αυτό.
Εγώ ήρθα με τα χέρια γεμάτα κι εσείς μου φέρεστε έτσι;
Κυρία Σοφία, αρκετά. Τα θέματά μας δεν λύνονται με κουβεντούλα.
Κουβεντούλα; Ήρθα να χαιρετίσω τον κο Αντόνιο.
Μα τι συμπαθητικός που είστε!
Αν βρίσκετε τον αδερφό μου συμπαθητικό…
Είναι, παρά την ψυχρή αντιμετώπιση.
Τότε αφήστε το διαμέρισμα.
Ο αδερφός μου αναγκάστηκε να μου βρει μια προσωρινή κατοικία.
-Ηρεμήστε. -Έχετε δίκιο, αλλά μια φτωχή χήρα είμαι.
-Χήρα; -Ναι.
Μην αρχίσουμε πάλι με τη χηρεία.
Χήρα, ναι, αλλά φτωχή, αμφιβάλλω.
Άλλωστε, το Σορέντο είναι γεμάτο σπίτια. Σας έδωσα επιλογές.
Χρειάζομαι ένα σπίτι στη θάλασσα.
-Κι εγώ το ίδιο. -Ακούσατε;
Κυρία Σοφία, σας μηνύσαμε και χάσατε. Ή φεύγετε μόνη σας ή σας κάνουμε έξωση.
Ξέρω πως η δική σας καρδιά είναι από πέτρα,
αλλά ο αδερφό σας δεν θα έχει το κουράγιο να με διώξει.
Κύριε Αντόνιο, είμαι μόνη, χωρίς προστασία.
Δουλεύω όλη μέρα για να ζήσω.
Σας κοιτώ και βαθιά μέσα μου ξέρω… πώς να το πω;
Ότι δεν είστε ικανός, δεν το έχετε μέσα σας…
να βλάψετε μια χήρα.
Δεν είστε ένας τζέντλεμαν, είστε ένας άγιος.
Ποιον νομίζετε ότι κοροϊδεύετε;
Ο αδερφός μου είναι κουρασμένος. Φεύγουμε.
-Θα τα ξαναπούμε. -Βεβαίως. Στη διάθεσή σας.
Ευχαριστώ, άλλη φορά.
-Πάμε, Τσιτσίλο. -Πάμε.
Κε Αντόνιο, σε κάποια στιγμή απελπισίας, μπορεί και να κάνω απόπειρα αυτοκτονίας!
Φρέσκα ψάρια, ζωντανά! Κοιτάξτε τα μύδια!
Για να μην πω για τις βιταμίνες!
Θαλασσινά, καρποί της αγάπης!
Δεν είναι καρποί της καρδιάς.
Οι καρποί της καρδιάς είναι και της απάτης.
-Τι κάνεις απόψε; -Ό,τι μ' αρέσει.
Ό,τι σ' αρέσει, μ' αρέσει. Ταιριάζουμε.
-Φρέσκα ψάρια! Ζωντανά! -Σοφία.
-Μπαρμπούνια! -Σοφία.
-Ζωντανά! -Σοφία!
Τι;
Πάμε μια βόλτα στα Λουτρά της Βασίλισσας Τζοβάνα;
-Θυμάσαι; Εκεί σου μίλησα για πρώτη φορά. -Άσε με να δουλέψω, μικρέ.
Δούλεψε.
Σε αγαπώ πάρα πολύ Αλλά εσύ δεν νοιάζεσαι για μένα
Όχι Και δεν σκοπεύω να το κάνω
-Δεν έχεις τίποτα να κάνεις; -Σοφία.
Πες μου πως μ' αγαπάς.
Σήμερα όχι.
Αύριο, ποιος ξέρει;
Μα δεν ζητάω πολλά. Μου αρκεί μόνο ένα φιλάκι.
Μου αρκεί ένα χαμόγελο.
Δεν έλαβες ποτέ φιλάκια και χαμόγελα;
-Έλαβα, αλλά είσαι τσιγκούνα κι αυταρχική. -Είμαι αφεντικό, κι έτσι θα παραμείνω.
Εμένα δεν με διατάζουν, με παρακαλούν.
Θα ανάψω ένα κεράκι και θα περιμένω.
-Να προσέχεις, Σοφία. -Γεια σου.
Μπαρμπούνια ζωντανά!
Φτάσαμε.
Νομίζω πως ονειρεύομαι. Αναπνέω τον αέρα της πατρίδας!
Νιώθω να ξανάνιωσα.
Όχι πολύ, όμως, γιατί θα έχεις μπελάδες.
Τονίνο.
Έλα λίγο εδώ.
Τονίνο, άκουσέ με προσεκτικά.
Το άτομο που θα σε φιλοξενήσει εδώ είναι εξαιρετικά αξιοσέβαστο.
-Μου το έγραψες. -Το επαναλαμβάνω.
Πες στην κυρία ότι ανεβαίνουμε αμέσως.
-Εντάξει. -Λοιπόν…
αυτή η αξιοπρεπής κυρία ζει μόνη.
Μόνη.
Είναι υπόδειγμα ηθικής και νοικοκυροσύνης.
-Για χάρη μου δέχθηκε να σε φιλοξενήσει… -Προφανώς.
-…κι επειδή σε συνόδευε η Καραμέλα. -Ευχαριστώ.
Δεν το κάνει για κέρδος.
Το κάνει από ευγνωμοσύνη σε εμένα, επειδή τη βοήθησα όπως μπόρεσα
να ξεπεράσει μια συναισθηματική κρίση.
Συναισθηματική κρίση;
Ας το αφήσουμε αυτό. Κοίτα να φερθείς σαν τζέντλεμαν.
-Είμαι. -Είναι.
Τονίνο, δεν θέλω ψεύτικες υποσχέσεις.
-Τι δεν πήρες; -Την κιθάρα.
-Πρόσεχε μη σου πέσει, εντάξει; -Τονίνο.
Θα μου υποσχεθείς ότι στο Σορέντο θα συμπεριφέρεσαι
όπως αρμόζει σε κάποιον της ηλικίας σου…
Αγνόησέ τον.
…που θα έχει μια σημαντική δημόσια θέση
-και είναι αδερφός ιερέα. -Έχει δίκιο.
-Μιλάς λες κι είμαι παιδί. -Επειδή σε ξέρω.
Έλα τώρα! Έχω αλλάξει. Η ζωή δεν έχει πια θέλγητρα για μένα.
Απλώς ζω. Είμαι εντελώς απογοητευμένος, αδιαφορώ.
Ψέματα λέει.
Ίσως μια μέρα να πάρω κάποια σημαντική απόφαση.
Σκέφτομαι να αποσυρθώ σε ένα ερημητήριο.
-Ναι, μάλιστα. -Εσύ, ερημίτης;
Ίσως όταν εγώ γίνω ηγουμένη.
Λυπάμαι που αστειεύεσαι με τέτοια θέματα.
-Κύριε Ματέο, η κυρία σάς περιμένει. -Ευχαριστώ. Πάμε.
Τι χρωστάω;
Ας πούμε 500.
Από εδώ.
Μην τον χάνετε από τα μάτια σας, κυρίως στο σπίτι.
Μην ανησυχείτε, είναι η δουλειά μου.
Κρατάτε με ενήμερο.
-Θα έρχομαι στη λειτουργία. -Ωραία.
Ήλιε μου Λάμπει… στο πρόσωπό σου
Περάστε.
Δεν θα τολμούσα. Προηγείστε.
-Καλημέρα. -Καλημέρα.
-Από εδώ η Καραμέλα κι ο αδερφός μου. -Αντόνιο Καροτενούτο.
-Η κα Βιολάντε Ρουότολο. -Ρουότολο; Από τη Νάπολη;
Όχι. Η μητέρα μου είναι Ελβετίδα. Δυστυχώς, ο πατέρας μου είναι Ναπολιτάνος.
Στα πατάκια, παρακαλώ.
-Στα πατάκια, Καραμέλα. -Παρακαλώ.
Ιησούς Χριστός νικά.
Παρακαλώ, περάστε.
-Παρακαλώ. -Θεέ μου.
Συγγνώμη. Συγχωρείστε με.
Περάστε.
-Εδώ είναι το σαλόνι. -Το σαλόνι!
Καθαρό σαν καθρέπτης. Φαίνεται πως η κυρία…
-Δεσποινίς, παρακαλώ. -Με συγχωρείτε. Μια πραγματική κυρία.
-Και άριστη Χριστιανή. -Κι αυτό φαίνεται πολύ καλά.
-Το δωμάτιο της κυρίας. -Δεσποινίς, παρακαλώ!
Με συγχωρείτε.
-Αυτό είναι το δωμάτιο του κυρίου. -Έλα.
Έλα.
Εξαιρετικό! Πραγματικό κόσμημα!
Η κυρία Βιολάντε πρόσθεσε κι ένα προσευχητάριο.
-Εύχομαι και ελπίζω πως… -Ξέρω τα καθήκοντα ενός πιστού.
Ευχαριστώ, κα Βιολάντε,
για την εξαιρετική διαίσθησή σας να προσφέρετε άνεση στο κορμί,
αλλά και στην ψυχή μου.
Αρκετά με τ' αναθεματισμένα πατάκια!
-Σας ευχαριστώ πραγματικά. -Παρακαλώ.
-Ντουλάπα; -Όχι, πόρτα. Κλειδωμένη.
-Οδηγεί στο δωμάτιό μου. -Με συγχωρείτε.
Τονίνο, έλα να δεις.
-Με συγχωρείτε. -Παρακαλώ.
-Τι αέρας! Τι θέα! -Η θάλασσα;
Ήρθα στο Σορέντο για να είμαι κοντά στη θάλασσα.
-Μα τις είδατε; Είναι πορτοκαλιές. -Είναι όμορφες, αλλά η θάλασσα…
-Πάνε χρόνια που δεν τη βλέπω. -Τονίνο…
λίγη υπομονή κι όταν ξαναπάρεις το σπίτι σου…
-Σπίτι μου, σπιτάκι μου! -Θα πρέπει να το καθαρίσεις.
Ποιος ξέρει πώς θα το έχει καταντήσει η Κίρκη.
Με συγχωρείτε.
Σορέντο, Σορέντο Αγαπημένο μου
-Είναι πραγματικά Κίρκη; -Εντελώς.
-Μείνε μακριά της. -Φυσικά.
-Θα ασχοληθώ εγώ με το θέμα. -Φυσικά. Με εκπροσωπείς πλήρως.
Τι μεταμόρφωση! Σαν να βγήκες από το παλάτι.
Πρώτη και τελευταία φορά που το φοράω! Δεν θα ντύνομαι έτσι.
Σου πάει πολύ! Είσαι όμορφη! Για να σε δω.
Η κα Βιολάντε… τι κυρία, πόσο καλόκαρδη, πραγματική αγία!
-Σπίτι - εκκλησία και πίσω. -Τη συμπάθησες τη θεούσα.
Μην την προσβάλλεις. Είναι αριστοκράτισσα. Πλούσια κληρονόμος κι αληθινή κυρία.
-Δεν μένω στιγμή εδώ. -Τι ξέρεις εσύ από γυναίκες;
Κάτι λίγο.
-Δες την καλά. -Την είδα. Ένα αισθησιακό μυστήριο.
-Σε περιμένει. -Ποιον, εμένα;
Θα σου βάλει λίγο βερμούτ, πήγαινε. Θα φτιάξω εγώ τα σεντόνια.
-Μπορώ; -Παρακαλώ.
-Θα θέλατε ένα απεριτίφ; -Το τελευταίο ποτηράκι.
-Αυτό είναι για όταν ο κόσμος φεύγει. -Αυτό είναι για το καλωσόρισμα;
-Λίγο μπίτερ; -Ναι, ευχαριστώ.
Είμαι γλυκός σε άλλα θέματα.
Δεσποινίς Φραντσέσκα, θα έλθετε; -Φραντσέσκα!
-Εδώ και 40 χρόνια με φωνάζουν Καραμέλα. -Εντάξει, τότε θα σας φωνάζω κι εγώ έτσι.
-Το είδες; -Τι να δω;
H Θεία Πρόνοια μάς έστειλε σε μια αγία. Μου έδωσε αυτό το ντουλάπι για τη στολή.
Εξαιρετικά ευγενικό.
Μα γιατί να τη βάλουμε στη βιτρίνα;
-Άσε με. -Κάνε ό,τι θες.
Εγώ θέλω να ξεχάσω το παρελθόν και να προχωρήσω στο μέλλον, σαν 20άρης.
Όπως λέει ο ποιητής…
Αγαπήστε, κουρασμένοι νέοι
Άγιο το μέλλον Όμορφη η ζωή, γλυκιά η αγάπη
Το δείπνο είναι σε 15 λεπτά. Με συγχωρείτε.
Τι έπαθε;
Δεν πιάνουν αυτά σ' αυτήν.
Θα έχανα τον χρόνο μου με τη θεούσα;
-Αυτή παίζει; -Ναι.
Στο δωμάτιό της έχει ένα πιάνο με μια ουρά πολύ μακριά.
Παίζει καλά.
Αυτή δεν είναι η μαμή σου.
Και δούκισσα να ήταν, δεν είναι ο τύπος μου.
-Όσα δεν πιάνει η αλεπού… -Μερικές φορές, μου σπας τα νεύρα.
Τιτίνο!
-Με φώναξες; -Δεν φώναζα εσένα.
-Με συγχωρείτε, Μεγαλειότατη. -Τιτίνο!
Έρχομαι!
Σήμερα βάφεις;
Χθες ξεφόρτωνα ξύλα. Σήμερα βάφω.
Στο σπίτι του ράφτη. Κι αύριο, έχει ο Θεός.
-Αυτή τη ζωή κάνουν τα φτωχαδάκια. -Έκανες τα χαρτιά σου για τις εξετάσεις;
Ναι, αλλά για δύο θέσεις στην αστυνομία, ανταγωνίζονται 200 φτωχαδάκια.
Και οι 50 τουλάχιστον έχουν συστάσεις.
-Έχει ο Θεός. -Αυτός αποφασίζει.
-Πού πας; -Στην πόλη.
-Επισκέψεις; -Εσύ τι είσαι, ερευνητής;
Άντε να βάψεις.
Με συγχωρείτε, Μεγαλειότατη.
-Τιτίνο, φεύγω. -Πήγαινε.
Τις θυμάσαι τις τιμές των ψαριών;
Ξέρεις πώς να ζυγίζεις;
Φυσικά. Προσθέτω 200 γραμμάρια σε κάθε κιλό.
Ωραία. Προσπάθησε να βάλεις 300.
-Κύριε Σαλβατόρε, χαίρεται. -Κυρία μου.
Τι μάτια!
-Θα αρχίσω να δουλεύω. -Αυτό να κάνεις.
Μαγιάτικο ρόδο, είσαι πολύ όμορφο.
-Χείλη γλυκά. -Φρόνιμα!
-Μεταξένια! -Καλημέρα.
Κυρία Σοφία, δεν περνάς.
-Πλήρωσες τα διόδια; -Είστε πολύ συμπαθητική.
Κι εσείς το ίδιο.
-Έρχεται η Βασίλισσα! -Τι χαριτωμένος!
-Θα σας πούμε ένα τραγούδι. -Τι όμορφο δέρμα!
-Πολύ τυχερός! -Ποιος;
-Ο Νικολίνο Φρουντζίλο. -Δεν έχει καμία ελπίδα.
Αυτό ήταν. Περάστε!
Με συγχωρείτε. Νόμιζα πως ήταν η Καραμέλα. Σας ζητώ συγγνώμη.
-Σας περιμένει μια γυναίκα. -Εμένα θέλει;
Ναι, εσάς ζητά.
Αν θέλετε να συνεχίσετε να μένετε εδώ, μην καλείτε τέτοιες γυναίκες σπίτι μου.
Δεν κάλεσα, δεν καλώ.
-Αυτή σας ζητάει! -Μα δεν την κάλεσα. Ποια είναι;
-Η επονομαζόμενη "Φιγουρατζού". -Ποια είναι αυτή;
Η ιχθυοπώλης.
-Πείτε της να πάει να δει τον αδερφό μου. -Της το είπα ήδη.
-Είπε ότι δεν φεύγει. -Με συγχωρείτε, θα τη διώξω.
-Τι θέλετε; -Κύριε Αντόνιο, συγχωρείστε μου το θάρρος.
Χθες αρνηθήκατε, αλλά σήμερα δεν θα μου κάνετε τα ίδια.
Ευχαριστώ, αλλά δεν μπορώ…
Αυτό θα το κάνετε ψητό, αυτό είναι καλύτερο με μαγιονέζα
κι αυτά, πιστέψτε με, κάντε τα τηγανιτά.
Μα τι είναι αυτά;
Σας ευχαριστώ, αλλά δεν μπορώ να τα δεχθώ.
-Μα γιατί με χτυπάτε έτσι; -Δεν θα το έκανα ούτε με ένα λουλούδι.
Ήρθα να σας δω επειδή σας συμπαθώ, όχι για να σας αναγκάσω για κάτι.
Αν μου το ζητήσετε, μαζεύω τα πράγματά μου κι έφυγα.
Τσακώθηκα με τον αδερφό σας, αλλά εσάς τι μπορώ να σας πω;
Είστε ένας πραγματικός τζέντλεμαν, ο πιο συμπαθητικός.
-Με κολακεύετε. -Σας λέω την αλήθεια.
Χθες, όταν σας γνώρισα, δεν ξέρω, ένιωσα… έναν μαγνητισμό.
Μια έλξη.
Καθίστε.
-Δεν θέλω να γίνομαι ενοχλητική. -Προς Θεού.
-Λοιπόν, είστε χήρα; -Δεν βλέπετε;
Είναι πρόσφατο;
Πολύ φρέσκο. Και χωρίς παιδιά.
-Ζείτε μόνη; -Ναι, με τη μοναξιά μου.
Να μου κάνετε την τιμή να έρθετε σπίτι μου, που είναι σπίτι σας.
-Πολύ ευχαρίστως. -Θα δείτε πόσο καλά το έχω συντηρήσει.
Το Πάσχα το άσπρισα. Είναι ένα κόσμημα.
-Ελάτε να με επισκεφθείτε. -Μα, φυσικά!
Με συγχωρείτε.
-Χτύπησε το κουδούνι. -Άντε, λοιπόν.
-Είναι η σύζυγός σας; -Όχι!
Είναι η οικονόμος μου. Είμαι εργένης.
-Τι μου λέτε; -Εκπλήσσεστε;
Φυσικά. Κάποιος σαν εσάς, ελκυστικός, συμπαθητικός, κύριος.
Κι όμως, είμαι εργένης, μόνος. Ίσως επειδή δεν βρήκα την αληθινή αγάπη.
-Πώς είναι δυνατόν; -Ακόμα την ψάχνω.
Την αγάπη που γεμίζει τη ζωή μας,
που μας κάνει ήρωες, ποιητές, άγιους, ναυτικούς.
Ναυτικέ!
Έφτασε η στολή σου.
Κύριε Αντόνιο, είστε σαγηνευτικός.
Είστε ευγενική.
Διοικητά.
Ώρα για το δημαρχείο.
Εντάξει, πάω.
-Δεν θα σας ενοχλήσω άλλο. -Ευχαρίστησή μου.
-Θα με επισκεφθείτε; -Μπορείτε σε μια ωρίτσα;
Πάντα στη διάθεσή σας. Γεια σας.
-Πετάξτε τα! -Γιατί; Είναι πολύ φρέσκα, σχεδόν μιλάνε.
Βρομάνε!
Αέρα, θέλω αέρα!
-Αέρα. -Σας ζητώ ξανά συγγνώμη.
-Εσείς! -Τι συμβαίνει;
Μιλάτε για ήρωες, αγάπη και άγιους σ' αυτήν τη γυναίκα!
-Δεν ήξερα ότι κρυφακούγατε. -Σας παρακαλώ! Δεν συνηθίζω να κρυφακούω.
Τα άκουσα χωρίς να το θέλω, επειδή μιλούσατε δυνατά!
-Μπορεί. -Μιλάτε πολύ.
-Σας το λέω επειδή συμπαθώ… -Αμφιβάλλω.
Σας παρακαλώ! Συμπαθώ τον κο Ματέο.
Ο καημένος ανησυχεί για εσάς. Γι' αυτό το είπα.
Παρακαλώ.
Είμαστε έτοιμοι, εντάξει; Κάντε υπομονή. Είναι απαιτητικός ως πρώην καραμπινιέρος.
-Έρχεται. -Ναι; Εντάξει, στις θέσεις σας.
Κύριε Δήμαρχε, ο Διοικητής.
Για όνομα του Θεού! Η υγιεινή είναι προτεραιότητα.
Προσοχή!
Κι ο τουρισμός πρέπει να είναι.
-Αντόνιο Καροτενούτο. -Χαίρω πολύ. Καλώς ήλθατε.
Ωραία.
-Κανένα νέο; -Τι νέο;
-Τα νέα της ημέρας. -Δεν έχω διαβάσει εφημερίδα ακόμη.
Εννοούσα νέα του Σώματος, άδειες ασθενείας, εκθέσεις…
-Κατάλαβα. -Μάλιστα, ελεύθεροι.
-Θ' αλλάξουν πολλά. -Σας έχουμε εμπιστοσύνη.
Οι Σύμβουλοι.
Υγιεινή.
Κυκλοφορία.
Ανεφοδιασμός.
Μητρότητα κι εγκατάλειψη ανήλικου.
Εκπαίδευση.
Ψυχαγωγία.
Νεκρώσιμες τελετές.
Καθαριότητα.
Τουρισμός.
Παρτέρια και κήποι.
Κύριε.
Κύριε!
Κύριε, σας καλωσορίζω εκ μέρους του Συμβουλίου,
που σας εμπιστεύτηκε τη Δημοτική Αστυνομία,
δείχνοντας εμπιστοσύνη στις ικανότητες και την αίσθηση καθήκοντός σας.
Με αυτόν τον χαιρετισμό, σας καλωσορίζω με αισιοδοξία και εγκαρδιότητα.
-Μπράβο! Συγχαρητήρια. -Ευχαριστώ.
Κύριε Δήμαρχε, κύριοι του Συμβουλίου,
σας ευχαριστώ θερμά για το καλωσόρισμά σας
και σας ευχαριστώ που δεχθήκατε την πρόταση
που συμπεριέλαβα στο μήνυμά μου από την τελευταία ορεινή μου κατοικία…
να προκηρύξετε εξετάσεις για δύο επιπλέον αστυνομικούς
για το σώμα της Μητροπολιτικής Αστυνομίας που από σήμερα έχω την τιμή να διοικώ.
Και που συμφωνήσατε να εξοπλίσετε το Σώμα
με μια πλήρη στολή για ειδικές περιστάσεις.
Πολύ καλά.
Θα δώσω στο Σορέντο μου ό,τι έδωσα στον Στρατό για 30 χρόνια,
κατά τα οποία υπηρέτησα με πίστη και τιμή
τον Βασιλιά, τον Ντούτσε και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
-Μπράβο! -Μπράβο, πολύ ωραία.
-Επιθυμώ… -Τι είπε;
-Επιθυμώ… -Επιθυμώ.
… να εμφυσήσω στους αστυνομικούς μου,
αίσθημα υψηλής ευθύνης και δυναμισμού
συνδυασμένο με στρατιωτική πειθαρχία!
Ωραία.
Με αυτά τα συναισθήματα,
ανυψώνω την καρδιά μου και φωνάζω "Ζήτω ο Δήμαρχος και Ζήτω το Σορέντο!"
Μπράβο! Εξαιρετικό. Συγχαρητήρια. Τα θερμά μου συγχαρητήρια.
Σοφία!
Κυρία Σοφία!
-Τι θες; -Δεν δουλεύεις σήμερα; Δεν νιώθεις καλά;
-Νιώθω όπως θέλω. -Παίρνεις ρεπό;
Κάνω ό,τι θέλω, άσε με ήσυχη!
Απολαύστε μια γρανίτα φράουλα! Ελάτε εδώ για να δροσιστείτε!
Κύριε Αντόνιο Καροτενούτο. Δεν με θυμάστε; Η Φιλομένα είμαι, η ξάντρια.
Γνώριζα τη μαμά σας.
-Ναι! Θυμάμαι. -Θεέ μου, τι όμορφος που είστε!
Είστε πολύ ευγενική.
Αν μου επιτρέπετε, πάω να δω το διαμέρισμά μου.
Πηγαίνετε, η κα Σοφία σάς περιμένει.
-Θα συναντήσει τη Σοφία; -Ακριβώς.
Γιατί;
Ποιος ξέρει γιατί;
-Η Σοφία κάνει παρέα με τις Αρχές. -Είδατε;
Η χήρα άρχισε να δέχεται επισκέπτες πάλι.
"Η αρχή…" λέει η παροιμία.
Η κα Σοφία είναι υπεράνω υποψίας!
Τι με νοιάζει; Αν εσύ είσαι χαρούμενος, είναι όλοι.
Παρακαλώ;
Ποιος είναι;
Ένας φίλος.
Έρχομαι.
Αναθεματισμένο.
Διοικητά, τι τιμή!
-Είστε σαν τον Βασιλιά της Νάπολης. -Μια απλή στολή είναι.
Περάστε.
-Επιτέλους, chez moi. -Τι είπατε;
Με συγχωρείτε, ήταν Γαλλικά. Ήθελα να πω "Επιτέλους στο σπίτι μου".
Πόσες αναμνήσεις!
Θυμάμαι τη μαμά, καθισμένη στο μπαλκονάκι να περιμένει τον μπαμπά.
Και εκεί… είδα το φως.
Μπορώ;
Φυσικά, είστε ο ιδιοκτήτης.
Ο αγαπημένος θείος Νικόλα.
-Παρακαλώ. -Παρακαλώ, μετά από εσάς.
Λυπάμαι για την ακαταστασία, αλλά δεν έχω "femme de chambre".
-Μιλάτε Γαλλικά! -Oui.
Είπα ότι μιλάω άπταιστα Γαλλικά γιατί δούλεψα στο Excelsior.
Κατάλαβα πολύ καλά, αλλά προτιμώ τα Ναπολιτάνικα.
Έχετε δίκιο.
-Τι ωραίο άρωμα. "Ανατολίτικες Νύχτες"; -Όχι "Λεβάντα Cannavale".
Γεννήθηκα εκεί που κοιμάστε.
Τι χαρά!
Ο συγχωρεμένος ο σύζυγός σας;
Ναι.
Ο Πασκαλίνο μου.
Η ζωή… και ο θάνατος. Ο αιώνιος κύκλος.
Εδώ φαίνεται καλύτερα, δείτε.
Ναι. Πιο φυσικός.
Πιο… ζωντανός.
Ζωντανός.
Μα πώς πέθανε τόσο νέος και δυνατός;
Η μοίρα.
Φευ.
Θέλετε ένα ποτηράκι Rosolio;
Τέτοια ώρα; Μα δεν μπορώ να σας αρνηθώ.
-Το ήξερα. -Με εσάς χάνουμε το μυαλό μας.
Επιτρέψτε μου να ρωτήσω, γιατί δεν ξαναπαντρευτήκατε;
Γιατί… το πένθος λήγει σε λίγες ημέρες.
Και… μετά;
Μετά…
θα δούμε.
-Εις υγείαν. -Εις υγείαν.
-Εύχομαι τα καλύτερα. -Ευχαριστώ.
Εύχομαι να γίνετε Στρατηγός
και να έχετε ένα σπίτι μεγάλο σαν το Παλάτι.
-Ευχαριστώ. -Παρακαλώ.
-Καθίστε, παρακαλώ. Είστε σπίτι σας. -Προτιμώ να κινούμαι.
Ο αέρας της πατρίδας με κάνει να αισθάνομαι…
Σπίτι μου, σπιτάκι μου!
Κύριε Αντόνιο, σας καταλαβαίνω.
-Αλλά ελάτε στη θέση μου. -Βασικά, προσπαθούσα να βρω μια λύση και…
να συγκατοικήσουμε.
Στις μεγάλες πόλεις, πολλοί ιδιοκτήτες κι ενοικιαστές έχουν συμφωνήσει
-και… συγκατοικούν. -Κύριε Αντόνιο,
θα ήταν χαρά και τιμή μου να… συγκατοικήσουμε,
επειδή μου είστε συμπαθής. Αλλά δεν είμαστε σε πόλη.
Είμαι χήρα κι εσείς εργένης. Σκεφθείτε τα κουτσομπολιά.
Σε λίγο καιρό θα λένε πως με συντηρείτε και έπειτα όλα τα υπόλοιπα.
-Καταλαβαίνω την ανησυχία σας. -Καλοσύνη σας.
-Σκεφθείτε, όμως, και τη θέση μου. -Κύριε Αντόνιο!
Κάντε ό,τι θέλετε με εμένα, αλλά μη με πετάξετε έξω.
Να σας πετάξω έξω; Δεν υπάρχει περίπτωση.
Χαμογελάστε μου. Όταν χαμογελάτε είστε χάρμα.
-Άρα, θα μου δώσετε την παράταση; -Γιατί όχι;
Εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, επιτρέψτε μου να δω όλα τα δεδομένα,
και έπειτα βλέπουμε.
-Πάντα στις διαταγές σας. -Όχι, στις προσευχές μου πάντα.
-Δεν θέλω να σας γίνω βάρος. -Να μου γίνεται.
-Υπάρχει ένας νεαρός. -Έχετε ήδη μνηστήρα;
Όχι, δεν καταλάβατε. Είναι άνεργος, ένας μακρινός συγγενής.
Γιος της κουνιάδας της ξαδέρφης του πατέρα μου.
-Θα είναι στον διαγωνισμό της Αστυνομίας. -Της Μητροπολιτικής;
-Όχι, της Δημοτικής. -Μητροπολιτική λέγεται.
Εντάξει. Είναι 200 υποψήφιοι, όμως, για δυο θέσεις.
Η μάστιγα της ανεργίας.
Όλοι έχουν συστάσεις, αλλά ο συγγενής μου δεν έχει κανέναν.
Καταλαβαίνω. Πώς λέγεται;
Νικολίνο.
Πασκάτσιο Νικόλα.
-Πασκάτσιο; Νικόλα; -Ναι.
Θα κάνω ό,τι είναι δυνατόν.
Κύριε Αντόνιο, είστε ένας άγιος!
Κυρία Σοφία!
-Είστε ακαταμάχητη. -Το παράθυρο είναι ανοιχτό.
-Έχετε δίκιο. Θα τα πούμε αργότερα. -Με μεγάλη χαρά.
-Ένα ποτηράκι ακόμα; -Ναι.
-Τα θες αυτά τα μύδια; -Διοικητά.
Είναι ο νεαρός που σας έλεγα.
-Εσείς είστε… -Ναι.
Θα είμαι τι;
Είπα στον κο Αντόνιο για τον διαγωνισμό της Αστυνομίας…
-Μητροτουλιτικής. -Πολιτικής.
Ναι.
Ναι, έκανα τα χαρτιά μου, αλλά… για τυπικούς λόγους, μόνο.
Δεν έχω μέσον.
Μην ασχολείσαι με το μέσον. Κοίτα τις εξετάσεις.
-Μα… -Θα είμαι ο εξεταστής.
-Ευτυχώς. -Να πηγαίνω.
Θα μιλήσω στον αδερφό μου για την παράταση. Είναι συνιδιοκτήτης.
-Θεέ μου! -Μην κάνετε έτσι. Αφήστε το σε μένα.
Ευχαριστώ και πάλι για την ευγενική και υπέροχη φιλοξενία σας.
Αντίο, νεαρέ μου.
-Λοιπόν, τα θες τα μύδια; -Ναι, πήγαινε σπίτι τώρα.
Ξεκίνα το διάβασμα.
Οι εξετάσεις είναι μεθαύριο.
Ο κος Αντόνιο υποσχέθηκε να βοηθήσει. Αλλά αν αποτύχεις…
Αυτός… ο κος Αντόνιο… δεν μ' αρέσει.
-Τι σου έκανε εσένα; -Δεν μ' αρέσει.
-Αρκεί που μ' αρέσει εμένα. -Σ' αρέσει;
Μ' αρέσει το σπίτι του.
-Αυτό σου το επιτρέπω. -Τι μου επιτρέπεις;
Δεν χρειάζομαι την άδεια κανενός, ακούς;
Συνεννοηθήκαμε, νεαρέ;
-Τιτίνο! Έλα να πάρεις τα μύδια. -Ναι; Έρχομαι!
-Ούτε κι εγώ χρειάζομαι την άδειά σου. -Τότε είμαστε πάτσι.
Τώρα, δίνε του.
-Σοφία. -Ναι;
-Ξέχνα το. -Τι να ξεχάσω;
-Το φιλί. -Γιατί με φίλησες τότε;
-Γιατί το ήθελα. -Κι εγώ το ήθελα. Τι λες για ένα ακόμα;
-Το πήρες. Τώρα φύγε. -Ακόμα ένα;
-Κι άλλο; Δεν θα τελειώσει το έργο. -Άσε με να το δω ολόκληρο.
-Μια άλλη φορά. -Πότε;
-Τα Χριστούγεννα, ίσως. Φύγε. -Ανάθεμα.
Δεσποινίς!
Καλημέρα!
Δεν με αναγνωρίσατε;
Είχα την τιμή να σας συναντήσω στο ατμόπλοιο.
Στο υπερωκεάνιο.
Ναι!
-Πώς είστε; -Πολύ καλά, εσείς;
Καλά, ευχαριστώ. Μα… είστε συνταγματάρχης;
Έτσι κι έτσι.
Συνταγματάρχης…
του ιππικού;
Έτσι κι έτσι.
-Εσείς, όλα καλά στο Σορέντο; -Ναι.
Η βίλα μου είναι εκεί. Στην παραλία.
-Μόνη. -Μόνη;
Εγώ… η Κίτι… μόνη.
Θα θέλατε ένα ποτό;
Ντριν-ντριν;
Όχι!
Εσείς, εγώ, ποτό. Μαρτίνι. Στη βίλα μου, μόνοι.
-Αυτό! Οι μόνοι μας, μόνοι. -Ναι.
Πάμε. Πάμε, παιδιά.
Τονίνο!
Λυπάμαι.
Αύριο το ποτό. Με ζητά ο ιερέας.
Εξομολόγος;
Όχι, μπελάς.
Αντίο, θα σας δω αύριο.
Αύριο, λοιπόν.
Ούτε μια μέρα δεν πέρασε και ξεκίνησες να φλερτάρεις.
-Πότε θα βάλεις μυαλό; -Τι έκανα;
Τίποτα! Δεν κάνεις ποτέ τίποτα και μπλέκεις πάντα σε μπελάδες.
-Τώρα ακόμα και με ξένες; -Μια τυχαία συνάντηση.
-Συνάντηση; -Μια τυχαία συνάντηση, για κουβέντα.
Έτσι κι έτσι.
Μη μου μιλάς Γαλλικά, γιατί θα βγω εκτός εαυτού.
-Άντε, προχώρα. -Όλο αυτό για λίγα Γαλλικά;
Όχι, θέλω να σου δείξω κάτι.
Πέρασε.
Κυρία Βιολάντε, τα σέβη μου. Γεια σου, Καραμέλα.
Διοικητά! Είσαι τόσο όμορφος! Δεν συμφωνείτε;
Ναι, είναι μια χαρά.
Είστε ευγενική.
Θα μου κάνετε παρέα; Νηστεύω, μετά τη λειτουργία.
Ντόνα Βιολάντε, θέλετε καφέ;
Ευχαριστώ, δεν πίνω, το ξέρετε. Θα πάρω ένα μπισκοτάκι.
Τονίνο. Εσείς έχετε όλες τις αρετές.
Έχει δίκιο. Όλες τις αρετές, όντως.
-Θες ένα κρουασάν; -Όχι.
Ορίστε. Αυτό είναι το έγγραφο που ήθελα να σου δείξω.
-Είναι η έξωση που θα επιβληθεί σήμερα. -Στάσου.
-Έχω ειδοποιήσει τον δικαστικό επιμελητή. -Μη βιαζόμαστε.
Τι εννοείς "Μη βιαζόμαστε";
-Η έξωση είναι αποτρόπαια πράξη. -Αποτρόπαια;
-Μα ήθελες να ζήσεις δίπλα στη θάλασσα! -Σωστά, αλλά ας το κάνουμε ήρεμα.
Υποθέτω ότι η κα Βιολάντε θα με φιλοξενήσει για λίγο περισσότερο.
Μείνετε για όσο καιρό θέλετε.
-Καλώς, θα το αναβάλλουμε. -Σας ευχαριστώ.
Ευχαριστώ. Είστε εξαιρετικά ευγενική.
-Είναι μία αγία. -Δεν αμφέβαλλα ποτέ γι' αυτό.
-Συγγνώμη που διακόπτω. Καραμέλα. -Πρέπει να φύγουμε;
-Μείνετε. Δεν εξομολογηθήκατε ακόμη. -Και θα φύγετε μόνη;
-Διοικητά, συνοδέψτε την. -Αν μου κάνει την τιμή.
-Φυσικά! -Αντίο, Ματέο. Αντίο, Καραμέλα.
Τι όμορφο ζευγάρι!
Ο Τονίνο πρέπει να τακτοποιηθεί.
Πάτερ, προσεύχομαι καιρό γι' αυτό.
-Το γνωρίζω. -Όχι, πρέπει να βάλει μυαλό.
-Είναι πολύ γυναικάς. -Το ξέρω.
-Είναι οικογενειακό μας. Ο πατέρας του… -Ναι, ξέρω.
Και ο παππούς. "Ο Ταύρος του Σορέντο".
Πόσο ήσυχα και γαλήνια.
Όταν βλέπω αυτόν τον παράδεισο νιώθω σε άλλον κόσμο.
Διαφορετικό από τον δικό μας τον ιλιγγιώδη και αμαρτωλό,
όπου μπορείς να εξυψώσεις την ψυχή σου με την ποίηση.
-Και την προσευχή. -Βεβαίως, την προσευχή.
Και την αγάπη.
Την αληθινή αγάπη, που δεν ζητά και δεν περιμένει τίποτα.
Δύο αδελφές ψυχές που συναντιούνται, κοιτιούνται και λένε
"Για όλη μου τη ζωή και πέρα από αυτήν, αυτή είναι αγάπη, κα Σοφία".
Τι "Κυρία Σοφία"; Βιολάντε με λένε!
Με συγχωρείτε. Δεν ξέρω πώς…
Εγώ ξέρω. Να η κυρία Σοφία σας.
-Ακριβώς στην ώρα της για το ραντεβού. -Δεν έχω ραντεβού.
-Με συγχωρείτε. -Γιατί φεύγετε;
Γιατί είστε ένας Σατανάς!
-Σας έψαχνα. -Τι συμβαίνει;
Έμαθα για την εντολή έξωσης.
Είπα ήδη στον Ματέο να την αναβάλλει κι ότι θα τα κανονίσουμε εμείς.
Ευχαριστώ, κύριε Αντόνιο.
Λοιπόν; Πότε θα…
-Δεν μπορώ να σας μιλήσω εδώ. -Είμαι στη διάθεσή σας.
Να μιλήσουμε για τα θέματά μας σε ένα ήσυχο μέρος.
Έχετε δίκιο.
Τι θα λέγατε αν κατά το σούρουπο
ερχόμουν να ξαναδώ το σπιτάκι μας και πίναμε έναν καφέ;
Θα ήταν τιμή μου,
αλλά όλο το κτήριο κουτσομπολεύει, μετά την πρωινή σας επίσκεψη.
Τι λυπηρό.
Τότε ας βρεθούμε γύρω τις 5:00 στα Λουτρά της Βασίλισσας Τζοβάνα.
Είναι ρομαντικά, μακριά από αδιάκριτα βλέμματα. Θέλετε;
Αν το θέλετε εσείς, είναι αρκετό.
Κυρία Σοφία, με συνεπαίρνετε.
-Κύριε Αντόνιο! -Τα λέμε αργότερα;
-Αντίο. -Τα σέβη μου.
Διοικητά!
Ο κος δήμαρχος σάς ψάχνει.
Έχω μια υποχρέωση που δεν μπορώ ν' ακυρώσω.
Πείτε του ότι δεν με βρήκατε γιατί πήγα στο Βίκο Εκουένσε.
Να είστε διακριτικός.
Θα το χειριστώ. Γιατί βάλατε τη λευκή στολή;
-Κίτι! -Εσένα τι σε νοιάζει;
Γεια σας.
-Συνταγματάρχα! -Χαίρεται.
Ψάχνω την Κίτι.
Το 'σκασε. Η σκυλίτσα μου είναι ερωτευμένη.
Με συγχωρείτε, είμαι σε υπηρεσία. Διοικώ.
Η σκυλίτσα ψάχνει σκυλάκο. Η αγάπη, κυρία μου!
-Η αγάπη. -Κίτι!
Αγάπη, αγάπη μου πού πήγες;
Μου δανείζετε τα κιάλια σας;
-Ψάχνεις τη Σοφία; -Σωστά.
Εκεί είναι.
-Πήγε μόνη; -Εντελώς μόνη.
Τι πάει να κάνει;
Όταν μια γυναίκα φεύγει μόνη, πετά προς την αγάπη.
Κυρία Σοφία!
Σοφία!
-Θέλετε να σας βοηθήσω, κύριε Αντόνιο; -Όχι, θα πηδήξω από εδώ!
Θα πηδήξω μόνος μου!
Μια κουβέντα είναι.
Μια στιγμή.
Περιμένετε, έφτασα.
Σοφία!
Μην βιάζεστε τόσο, όμως.
Για μια τέτοια γυναίκα, και λίγο είναι.
-Ηρεμήστε. -Με έχετε τρελάνει.
Είναι τόσο ρομαντικά εδώ.
Εδώ κανείς γίνεται ποιητής. Η βάρκα, η θάλασσα, το ηλιοβασίλεμα.
Κι εσείς, γλυκιά Σειρήνα.
Γλυκιά Σειρήνα της θάλασσας Αφέσου να αγαπηθείς
Γλυκιά Σειρήνα πάνω στον βράχο Εσένα μόνο αγαπώ, εσένα ποθώ
-Εγώ περιμένω την παράταση ενοικίασης. -Θα την έχετε την παράταση,
-μα μην καταστρέφετε την ποίηση. -Θα βρεθώ στον δρόμο!
-Αρκεί ο λόγος μου, να δώσουμε τα χέρια. -Ποιος λόγος σας;
-Όπως λέει το ρητό "τα γραπτά μένουν". -Τώρα τραγουδά η καρδιά μου!
Τα χαρτιά θα τραγουδήσουν αύριο που θα τα βάλουμε κάτω.
-Και τώρα ας αφεθούμε στη λήθη. -Τι;
Ας αφεθούμε στη λήθη. Καθίστε.
-Ας αφεθούμε στη λήθη. -Τι είναι αυτό;
Να ξεχάσουμε τα πάντα, να ζήσουμε στο όνειρο.
Γλυκιά Σειρήνα της θάλασσας Αφέσου να αγαπηθείς
Γιατί δεν γίνατε ποιητής;
Η μοίρα. Ίσως επειδή δεν βρήκα ποτέ τη μούσα μου.
Όμως τώρα, βλέπω ξεκάθαρα την τύχη μου.
Δεν βλέπετε μόνο, πιάνετε κιόλας.
Ακόμα και οι ιερείς κάνουν τουρισμό. Ας καταφύγουμε εκεί κάτω.
-Ας αποχαιρετιστούμε. -Σταθείτε. Οι ενοχλητικοί θα φύγουν.
Ορίστε, εδώ είναι τέλεια.
Ο δήμαρχος!
Ο δήμαρχος! Θεέ μου. Με έψαχνε.
Τι μπλέξιμο.
-Θα ήταν καλύτερα εσείς… -Να φύγω, εσείς τι θα κάνετε;
Αν έρθω μαζί σας, θα με δει.
Με έψαχνε για κάποια επείγουσα υπόθεση.
-Φύγετε. -Ναι, θα τα πούμε αύριο;
-Ελάτε σπίτι μου καλύτερα. -Θα τα πούμε αύριο. Τι κρίμα.
Ευχαριστώ.
Είδατε πόση ομορφιά;
Ας κατέβουμε λίγο
για να δούμε από κοντά αυτό το απίθανο φυσικό αμφιθέατρο.
Προσέξτε, γλιστράει.
Προσέξτε μην καταλήξουμε στη θάλασσα.
-Είναι λίγο απόκρημνα. -Το βλέπω.
Σιγά σιγά.
Εδώ είμαστε.
Όπως βλέπετε, στα δεξιά αυτής της φυσικής πισίνας,
ο Ρωμαίος πατρίκιος Φέλιξ έχτισε μια βίλα
της οποίας διασώζονται τα τείχη σε διχτυωτή πλινθοδομή.
Σύμφωνα με τον θρύλο, η Βασίλισσα Τζοβάνα είχε…
Καθίστε, παρακαλώ.
…μια ιδιαίτερη προτίμηση σε αυτό το μέρος,
το οποίο είναι σήμερα ένα αξιολάτρευτο καταφύγιο ερωτευμένων.
-Έχετε φωτιά; -Ορίστε.
-Ευχαριστώ. -Θεέ μου.
Δυστυχώς…
αυτά τα υπέροχα νερά έχουν μολυνθεί από τα απόβλητα των πλοίων
και το αποχετευτικό σύστημα της πόλης.
Εντάξει, είμαι εγώ εδώ.
-Όλα εντάξει; -Πολύ καλά.
Φύλαγες σκοπιά;
Πού ήσουν;
Πώς τολμάς;
Σταμάτα! Πού ήσουν;
Όπου στο διάβολο ήθελα. Δεν δίνω λόγο σε κανέναν, ειδικά σε σένα.
Έκανες μεγάλο λάθος να μου φερθείς εμένα έτσι.
Ναι, το ξέρω. Έκανα λάθος που σε ερωτεύτηκα.
Αν ήταν λάθος, βρες άλλη.
Προσοχή. Είναι δύσκολο να σκαρφαλώσετε.
-Ναι, καλά, εντάξει. -Auf Wiedersehen!
Auf Wiedersehen.
Κίτι!
Καημένη σκυλίτσα.
Θα σου ανοίξω.
Καημενούλα.
Κίτι!
Δεσποινίς! Την έσωσα.
-Σας ευχαριστώ! Τη βρήκατε στη θάλασσα; -Ναι.
Ναι, στη θάλασσα, σχεδόν πνιγμένη.
Ναι, η καημενούλα έκανε…
Σας ευχαριστώ! Είστε φίλος.
Είστε μούσκεμα! Ένα ποτό;
-Ποτό; Με μεγάλη χαρά. -Τονίνο!
Ο μπελάς.
Πηγαίνετε, γρήγορα.
Αύριο, λοιπόν.
Κι ευχαριστώ, για την Κίτι.
Τι έκανες;
-Μια διάσωση. -Όχι!
Εγώ κάνω τις διασώσεις.
-Δεν μπορώ να συνεχίσω έτσι. -Ούτε κι εγώ, έγινες η σκιά μου!
-Τα ξέρεις όλα. Πώς γίνεται; -Με φωτίζει ο Κύριος!
Πήγα σπίτι και δεν σε βρήκα, γιατί; Επειδή έτρεχες πίσω της. Κοιτάξου.
Τονίνο, πότε θα βάλεις κανόνες στη ζωή σου.
Τριάντα χρόνια, έζησα τους κανόνες της στρατιωτικής ζωής.
Τώρα ξεκουράσου. Είσαι μιας κάποιας ηλικίας.
Ηλικία; Εγώ νιώθω δυνατός, νέος κι ενεργητικός!
Άντε να ξαπλώσεις.
Δική μου δουλειά αν θα ξαπλώσω ή όχι.
"Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι".
-Ξέρεις τι σημαίνει; -Όχι.
-Και δεν θέλω να μάθω. -Πρέπει να ξέρεις.
Σημαίνει ότι ο Κύριος αποβλακώνει
όσους σκοπεύει να καταστρέψει, όπως εσένα.
-Ας γίνει το θέλημα του Θεού. Καληνύχτα. -Ελπίζω! Καληνύχτα.
Ιδού η θάλασσα στο Σορέντο
Ποιοι θησαυροί βρίσκονται στον βυθό
Ακόμα και εκείνοι που είδαν όλο τον κόσμο
Δεν είδαν ποτέ μια θάλασσα σαν αυτή
Ρίξε μια ματιά σε αυτόν τον κήπο
Και στο άρωμα αυτών των πορτοκαλιών
Ένα τόσο φίνο άρωμα
Πηγαίνει κατευθείαν στην καρδιά
Και λες "Φεύγω, αντίο!"
Βγαίνοντας από την καρδιά μου
Από αυτήν τη χώρα
Τη χώρα της αγάπης
Σου πάει η καρδιά να μην γυρίσεις πίσω;
Μη με αφήνεις
Γεμίζεις την καρδιά μου με βάσανα
Γύρνα πίσω στο Σορέντο
Για να ζήσω
-Επιτέλους! -Πώς είστε;
-Περάστε, γιατρέ. -Σας ευχαριστώ.
-Τα πατάκια! -Καλημέρα, κυρία.
-Κύριε Ματέο! -Θα το κάνω.
-Τι είναι αυτό; -Τα πατάκια, γιατρέ.
-Από εδώ. Περάστε μέσα. -Πώς είναι ο νεαρός;
Δεν ξέρω, κύριε Ματέο. Είναι πολύ άρρωστος.
-Το ήξερα! -Είναι πολύ άρρωστος, κε Ματέο.
-Ήρεμα. Ήσυχα. -Τι του συνέβη;
-Περάστε! -Ακούστε φωνή…
Καλημέρα.
Ήρθε ο γιατρός.
Τονίνο… Τι συμβαίνει; Πώς νιώθεις;
Καλημέρα.
Γνωριστήκαμε στο δημαρχείο. Είμαι σύμβουλος.
-Ο Σύμβουλος Υγιεινής, σας θυμάμαι. -Ας δούμε τι συμβαίνει.
Τίποτα. Οι κυρίες υπερβάλλουν.
Πριν πέσω για ύπνο ένιωσα έναν πόνο στα νεφρά μου.
Άφησέ το, Ματέο.
Όταν ξύπνησα, είπα αφελώς στις κυρίες για αυτό το τσίμπημα.
-Δεν έχει πυρετό. -Ευτυχώς!
-Ένα μικρό τσίμπημα νιώθω. -Θα ρίξουμε μια ματιά.
-Τονίνο. -Βλέπετε;
Κυρία, τι να είναι;
-Ήρθε σπίτι μούσκεμα. -Έκανε μπάνιο με τα ρούχα;
Είχε μια θαλασσινή περιπέτεια.
Δεν είναι τίποτα σοβαρό.
-Ένα απλό λουμπάγκο, λόγω του κρύου. -Τα λέμε, αγαπημένε μου!
-Για το φαρμακείο. Να μην σηκωθεί. -Είναι πεισματάρης.
-Έχει δίκιο, είναι. -Αλλά είναι υγιής σαν βόδι.
Μην του το πείτε, γιατί θα αγριέψει. Αγαπητέ γιατρέ, σας ευχαριστώ πραγματικά.
-Μην το συζητάτε καν. -Αγαπητοί μου.
Πρέπει να συνεργαστούμε για να τον σώσουμε.
-Θα βάλουμε τα δυνατά μας. -Είσαι μια αγία.
-Κυρία, πηγαίνω στο φαρμακείο. -Βιάσου, Καραμέλα!
Κρατήστε τον στο κρεβάτι.
-Αυτά τα αναθεματισμένα πατάκια! -Ελάτε, γιατρέ.
Καλημέρα, κυρία.
Περάστε.
-Πού πήγε; -Εδώ είμαι!
Μην γυρίσετε ακόμη. Ένα λεπτό. Ορίστε, τώρα μπορείτε να γυρίσετε.
-Είστε τρελός; Πηγαίνετε να ξαπλώσετε. -Αδύνατον. Έχω δουλειά.
-Τι δουλειά; -Τις εξετάσεις της Αστυνομίας.
-Μην πάτε. Στις 10:00 τι; -Και στις 10:00…
-Μια σημαντική συνάντηση. -Αναβάλλετέ την.
Είναι ζωτικής σημασίας, σας ευχαριστώ όμως.
-Η φροντίδα των αρρώστων είναι αγαθοεργία. -Πολύ ευγενικό.
-Είμαι εδώ ως Αδελφή του Ελέους. -Ηρωικές καλόγριες με άσπρα φτερά!
-Ένα μικρό τσίμπημα. -Ξεχάστε τα άσπρα φτερά.
-Κι επιτρέψτε μου να κάνω κάτι για εσάς. -Τι;
-Ένα μασάζ. -Μασάζ; Με τα μικροσκοπικά σας χέρια;
-Αφήστε τις ανοησίες και ξαπλώστε. -Αμέσως.
-Σας πονάω; -Όχι.
-Τι συμβαίνει; -Με γαργαλάτε, αλλά συνεχίστε.
-Πονάει; -Ναι! Πονάει πολύ.
-Ας δοκιμάσουμε το ευλογημένο λάδι. -Ευλόγησον.
-Πονάει; -Όχι.
-Έχετε μαγικά χέρια. -Τι λέτε;
-Υποφέρατε ποτέ από λουμπάγκο; -Το έπαθα στο καθήκον.
Ένας Θεός ξέρει τι πέρασα για να γίνω Ανθυπασπιστής.
Πειθαρχία, υπηρεσία, καύσωνας, κρύο, βροχή, περιπολίες, πυροβολισμοί.
-Η περιπολία ήταν υποβρύχια χθες; -Ναι. Έπεσα ενώ περιπολούσα στον βράχο.
-Και ψάχνατε για ιχθυοπώλες. -Από ό,τι βλέπω είμαι υπό παρακολούθηση.
Ναι, σιγά. Η μισή πόλη σας είδε με αυτήν τη ιχθυοπώλη.
Ιχθυοπώλης ή δούκισσα, η κοινωνική θέση δεν έχει σημασία.
-Ο δημοκράτης αναζητά αληθινά αισθήματα. -Σωστά. Αληθινά αισθήματα…
Με παρεξηγείτε, κα Βιολάντε, αλλά μια μέρα θα αλλάξετε γνώμη.
Ο λύκος κι αν εγέρασε…
Μπορεί να γέρασε αλλά έχει αρετές!
ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΣΟΡΕΝΤΟ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ
-Μανταλένα Φραντσέσκο; -Πώς πήγε;
-Όχι πολύ καλά. -Ο Νικολίνο;
-Μέσα με τον Διοικητή. -Είναι το φαβορί.
-Πώς κι έτσι; -Χάρη στην κα Σοφία.
-Γιατί ανέφερες τη Σοφία; -Δεν ξέρεις;
Ο Διοικητής έχει κάτι με τη Φιγουρατζού. Ήταν στα Λουτρά της Βασίλισσας Τζοβάνας.
-Και τι σχέση έχει αυτό με τον Νικολίνο; -Κρατάει το φανάρι.
Τζενάρο Λα Μόνικα;
-Ας πούμε για τα σήματα. Τι είναι αυτό; -Λα Μόνικα.
-Απαγορεύεται η διέλευση. -Για ποιον;
Πού να ξέρω;
Για να δούμε, νεαρέ. Ξέρεις τις κυκλοφοριακές ρυθμίσεις;
Κι αυτό;
Μια τρομπέτα;
Ας πούμε για την ηθική συμπεριφορά.
Αν περιπολούσες στην παραλία κι έβλεπες ξαφνικά μια γυναίκα με μπικίνι…
Τι είναι το μπικίνι;
Δύο κομμάτια… Τι θα έκανες;
Τι άλλο; Θα την κοιτούσα.
Τι εννοείς, θα την κοιτούσες; Κόβεις πρόστιμο.
Τι πρόστιμο;
-Πρόστιμο για παράβαση. -Σε ποιον;
-Στην κυρία με το μπικίνι. -Χριστέ μου, γιατί;
Γιατί επιτρέπονται μπικίνι συγκεκριμένου μεγέθους.
-Δηλαδή χρειάζομαι χάρακα; -Μη λες ανοησίες.
-Τότε θα φύγω. -Μην είσαι ανυπότακτος!
Επανάλαβε μετά από μένα… Κόβω πρόστιμο.
-Κόβω πρόστιμο. -Για.
-Παράβαση.
-Στην κυρία.
-Με το μπικίνι.
-Ναι!
Μπράβο!
-Έρχομαι, Διοικητά. -Εγώ είμαι ο Διοικητής.
-Σφραγισμένο χαρτί. -Μπράβο!
-Στυλό και μελάνι. -Μόλις τελειώσεις πας στο μαγαζί.
-Σοφία. -Ναι;
Αν ο κος Αντόνιο δεν υπογράψει την παράταση, έχω τελειώσει μαζί σου.
Όχι, μην ανησυχείς, θα υπογράψει.
Έρχεται.
Σοφία! Πέρασα τις εξετάσεις!
Τέλεια! Χαίρομαι.
-Αλλά θα σε δω αργότερα απόψε. -Πάμε.
-Πήγαινε μαζί του. -Σοφία.
-Δεν είμαι πλέον αλήτης. -Ναι.
Ο Διοικητής είπε ότι θα κάνω καριέρα, με μισθό και κοινωνική καταξίωση.
-Το ξέρω, θα μιλήσουμε αργότερα. -Με συγχωρείτε;
Διοικητά!
Διοικητά, περάστε μέσα.
Σε ευχαριστώ για τα υπέροχα νέα. Θα τα πούμε αργότερα.
Περάστε μέσα.
Για χάρη σας τον πέρασα. Θα γίνει τέλειος αστυνομικός.
Σιδερένια πειθαρχία. Καθημερινή εκπαίδευση!
Γεννημένος ηγέτης.
Ορίστε το σφραγισμένο χαρτί για την παράταση κι ένα στυλό. Παρακαλώ.
Ασφαλώς.
Καθίστε.
-Θέλετε ένα φλιτζάνι καφέ; -Ναι, ευχαριστώ.
Αν διάβαζες την καρδιά μου.
-Μία ή δύο; -Δύο.
Αν διάβαζες τα αισθήματα που τρέφω.
Ξέρω να διαβάζω.
Ρώτησα τον εαυτό μου "Τι ψάχνεις;"
-Μήπως ψάχνετε για στυλό; Ορίστε. -Όχι, Σοφία! Ψάχνω για αγάπη.
Αλλά όχι μόνο αγάπη. Ψάχνω οικειότητα. Μια γυναίκα σαν εσένα.
Γυρνάω τον κόσμο μόνος εδώ και 30 χρόνια.
Αυτό θέλω. Μια οικογένεια, παιδιά. Σοφία.
-Πες μου ότι δεν είναι όνειρο. -Όχι.
Δεν είναι όνειρο.
-Το εννοείς; -Ναι.
Δεν έχουμε μέσον εμείς, Τσιτσίλο!
Δεν έχεις ερωμένη που κοιμάται με τα αφεντικά
και γλεντάει μαζί τους στα λουτρά.
Αρκετά με τους βρώμικους υπαινιγμούς! Πέρασα επειδή διάβασα!
Η Σοφία σου έκανε μάθημα;
-Πρέπει να της κλείσω το στόμα! -Όχι, Σοφία!
-Δόνα Καρμέλα. -Ναι;
Θα σου δώσω ένα μάθημα μες στη μούρη σου.
Για δοκίμασε, αν σου βαστάει!
Θα κατέβω όποτε θέλω εγώ.
Σωστά! Μη διακόψουμε τα γλυκόλογα με τον κο Αντόνιο!
-Πρέπει να… -Στάσου.
Έλα μέσα.
-Της αξίζει ένα μάθημα. -Είναι κατώτερή σου!
-Μπορεί, αλλά μας προσβάλλει και τους δύο! -Μην τους δίνεις σημασία!
Δεν το κάνω.
Αλλά τέλος πάντων, θα υπογράψετε αυτήν την παράταση ή όχι;
-Θα υπογράψω χίλιες, ακόμη και διαθήκη. -Κάντε το.
-Τα δικά μου δικά σου. Σε λατρεύω. -Τιμή μου, αλλά υπογράψτε.
-Σε λατρεύω, κυρία Σοφία. -Ναι.
-Ποιος είναι; -Ο κος Πεπίνο.
-Ποιος κος Πεπίνο; -Ο κος Πέπινο, ο δικαστικός επιμελητής.
-Ελάτε κάποια άλλη στιγμή. -Δεν μπορώ.
-Δεν είναι καλή στιγμή. -Θα φωνάξω τους καραμπινιέρους!
Άνοιξέ του, έλα.
Πρέπει να εκτελέσω την απόφαση της έξωσης.
-Μου κάνετε έξωση; -Ναι.
Ορίστε κι η απόφαση.
Ή φεύγετε ήσυχα ή καλώ τις αρχές.
-Κύριε Αντόνιο, με προδώσατε! -Εγώ; Σε πρόδωσα;
-Είσαι τόσο σκληρός; -Θα πετάξεις στον δρόμο μια φτωχή;
-Θεέ μου! -Δεν το περίμενα ποτέ από εσάς.
-Έξωση έτσι απλά; -Μια καρδιά από πέτρα!
-Είσαι νταής! -Είναι απαίσιο!
-Ναι. -Είναι απαίσιο!
-Δεν μπορείς να κάνεις τα στραβά μάτια; -Η διορία είναι μέχρι τη δύση του ηλίου.
-Προχωρήστε τότε. -Πολύ καλά.
Θα δείτε ότι ο λόγος του κου Αντόνιο είναι συμβόλαιο! Και τώρα πηγαίνετε!
Έξω!
Αυτή είναι η διαταγή της έξωσης.
Κι εσείς πηγαίνετε έξω. Χαθείτε!
Έξω! Η παράσταση τελείωσε. Χαθείτε.
Έξω από εδώ!
Γιατί κλαις;
Ο Διοικητής κρατάει τον λόγο του. Με βοήθησε να περάσω.
Θα σου δώσει την παράταση.
-Γιατί κλαις; -Μην με ενοχλείς. Φύγε! Χάσου!
Σκούπισε τα δάκρυα από τα όμορφά σου μάτια.
Έχεις τον κο Αντόνιο υπό έλεγχο. Χθες πήγατε στα λουτρά.
Πού θα γλεντήσετε σήμερα;
Αυτό είναι το ευχαριστώ;
Θες να σου φτιάξω άγαλμα;
Ξέρεις κάτι; Είσαι ψεύτρα και προδότρια!
Έξω!
Η Χαρούμενη Χήρα!
Έξω!
Ναι. Ξέρεις τι είσαι;
Είσαι μια πόρνη!
Έξω!
-Ο Ιησούς, ο Ιωσήφ και η Μαρία. -Καλημέρα, κα Βιολάντε.
Κύριε ελέησον. Ιησούς, Ιωσήφ, Αγία Άννα.
Ο Ιησούς, ο Ιωσήφ, η Αγία Άννα, ο Άγιος Ιωακείμ, σύζυγος της Άννας.
Κύριε ελέησον.
Τονίνο, σκέψου το. Έστω μία φορά, σκέψου!
Πάντα αυτό έκανα! Τι νομίζεις ότι είμαι τόσο τρελός;
Σκέψου τη θέση σου. Τι θα πει ο κόσμος;
Δεν με νοιάζει ο κόσμος. Η Σοφία μου αρέσει.
-Μου αρέσει. Και θα γίνει δική μου. -Ως εδώ.
Θα την παντρευτώ.
Είσαι ηλίθιος.
Ας είναι, θα την παντρευτώ.
Έλα εδώ, κάτσε.
Και άκου.
Τονίνο, σκέψου. Άσε την κα Σοφία. Άφησέ την. Μην πέσεις στην άβυσσο!
Ματέο, μου αρέσει η Σοφία. Αγαπιόμαστε.
-Είναι 30 χρόνια νεότερή σου! -Ο έρωτας χρόνια δεν κοιτά!
Δεν αρκεί μόνο ο έρωτας.
Ξέρω τι κάνω και τι μπορώ να κάνω.
-Τονίνο, είναι πειρασμός. Σειρήνα! -Θα πάω ενάντια σε όλους!
-Είσαι ανόητος. -Είμαι αυτός που είμαι.
-Το ξέρω. Αλλά έχω καθήκον να… -Έχεις καθήκον; Δεν είμαι ανήλικος.
-Σ' αυτήν την περίπτωση είσαι! -Καλά!
Μπορεί, αλλά δεν υπάρχει γυρισμός.
"Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι".
Θέλω να καταστραφώ, Ματέο. Ας είναι.
-Η όμορφη κα Σοφία! Κάθισε. -Όχι, ευχαριστώ.
Είσαι τόσο γοητευτική.
-Καλημέρα, Διοικητά! -Γεια σου, Διοικητά!
-Καλημέρα. -Όλα τακτοποιήθηκαν.
-Σας ευχαριστώ. -Παρακαλώ.
Ευχαριστώ.
-Να σας πω λίγο, κε Αντόνιο. -Μετά από την κυρία.
-Πέρασε, παρακαλώ. -Ευχαριστώ.
Παρακαλώ.
-Με συγχωρείτε που ήρθα εδώ. -Μην το συζητάτε καν.
Ανακάλεσα την εξουσιοδότηση του αδερφού μου κι ακύρωσα την έξωση.
-Είσαι χαρούμενη; -Ευχαριστώ.
Σας το είπα την πρώτη φορά που συναντηθήκαμε. Είστε άγιος.
-Τα προβλήματα δεν τελειώνουν εκεί. -Γιατί;
Είμαι μια φτωχή χήρα. Δουλεύω όλη μέρα. Κοιτάω τη δουλειά μου. Γυρνώ σπίτι εξαντλημένη.
Το ξέρω ότι είσαι υπέροχη.
Είστε τόσο όμορφος!
Ναι.
Σας πάει πολύ!
-Κρίμα που δεν σας ήξερα τότε. -Μην το λες.
Γιατί; Χτύπησα φλέβα;
Με κάνει να υποφέρω ακόμη περισσότερο. Το Σώμα ήταν τα πάντα για εμένα.
Συγγνώμη, δεν ήξερα.
Αυτή η γλυκιά σας λύπη σημαίνει ότι σας αρέσω έστω και λίγο;
Κύριε Αντόνιο, είμαι άτυχη.
Τα κουτσομπολιά έχουν αρχίσει.
Και κουτσομπολεύουν την ευτυχία σου και τη δική μου.
Μόλις είπα στον αδερφό μου ότι σκοπεύω να αρραβωνιαστώ κι επίσημα μαζί σου.
-Τι είπε; -Τα συνηθισμένα. "Σκέψου το".
-Αλλά η καρδιά έχει το δικό της μυαλό. -Είστε κοσμοπολίτης.
Αρραβωνιάζεστε μια χήρα για να την κρατήσετε ή να την παντρευτείτε.
Κι είμαι έτοιμος.
Σοφία.
Θα με παντρευτείς;
Περιμένω.
Περιμένω με κομμένη την ανάσα να ακούσω το πιο γλυκό μονοσύλλαβο, ναι.
Κυρία Σοφία Κοκότσα.
Δέχεσαι για άνδρα σου τον Αντόνιο Καροτενούτο;
-Θα σας πω αύριο. -Γιατί όχι σήμερα;
-Αύριο τελειώνει το πένθος. -Θεώρησέ μας ανεπίσημα αρραβωνιασμένους.
Αν σας κάνει ευτυχισμένο.
Θα πάμε μαζί απόψε στο πάρτι;
-Θα σας περιμένω απόψε. -Φυσικά.
-Θα διασκεδάσουμε. -Επιτρέψτε μου.
Ευχαριστώ.
-Κυρία Σοφία, τα σέβη μου. -Νικόλα Πασκάτσιο.
-Παρών. -Ακολούθησέ με.
Θα πάρω τα μέτρα σας για τη στολή σε ένα λεπτό.
Όχι, δεν χρειάζονται μέτρα.
Απορρίπτω τη θέση.
Για ποιο λόγο;
-Ελάτε τώρα, ξέρετε καλύτερα από εμένα. -Στάσου ένα λεπτό.
-Δεν θα ανεχτώ αυτήν τη συμπεριφορά. -Θα συμπεριφέρομαι όπως θέλω.
Όχι, δεν έχεις το δικαίωμα!
Μου οφείλεις μια εξήγηση!
-Δεν χρειάζεται να εξηγήσω. -Δεν ξέρω τίποτα. Σε διατάζω να μιλήσεις!
-Δεν θα διατάξετε κανέναν! -Θα σε συλλάβω για απείθεια!
Ποιον θα συλλάβετε;
Η μόνη απείθεια είναι η δική σας. Φλερτάρετε με την αγαπημένη μου!
Φλερτάρετε με κάποια που θα μπορούσε να είναι κόρη σας.
Έξω από εδώ!
-Τι κάνεις; -Μην με αγγίζετε.
Κύριε Αντόνιο, μπορεί να είμαι φτωχός και άνεργος,
αλλά δεν ντρέπομαι για αυτό, είμαι τίμιος άνδρας!
Μην κλαίτε, κυρία. Θα πρηστεί το πρόσωπό σας.
Καραμέλα, τι να κάνω;
Συγγνώμη, κυρία, αλλά είστε ανόητη.
-Πες ό,τι θες, δεν με νοιάζει. -Ελάτε εδώ.
Σκουπίστε τα δάκρυα και κοιτάξτε τον εαυτό σας στον καθρέφτη.
Ελάτε, βγάλτε το αυτό!
Μοιάζατε με σάκο. Κοιτάξτε ώμους!
Τι χέρια, τι στρογγυλά στήθη!
Είστε σαν την Αφροδίτη του Ραφαήλ!
Αν σας δει ο Διοικητής, θα λιποθυμήσει αμέσως.
-Αρκετά! -Σας το ορκίζομαι!
Θες να επιστρέψουμε στην πόλη ή να χορέψουμε;
-Από εμένα εξαρτάται… -Μετά από εσένα.
-Κυρία Σοφία, καθίστε. -Καλησπέρα.
Καλησπέρα.
Τραγούδα, σε παρακαλώ.
Δεν ξέρω το τραγούδι.
-Όχι; -Γεια! Έρικα!
-Πόσο χαίρομαι που σε βλέπω! -Πώς είσαι; Χαίρομαι που σας βλέπω.
Φαίνεσαι μια χαρά.
Είσαι ψαράς;
-Όχι. -Όχι; Τι κάνεις;
Τίποτα. Φεύγω.
Φεύγεις; Μακριά;
Ναι. Μακριά.
Διοικητά, χορεύουμε αυτό το μάμπο;
Τι είναι το μάμπο;
Είναι βραζιλιάνικος χορός.
Δήμαρχε, κοίτα εκεί!
Με συγχωρείτε!
-Εξαιρετική, κυρία Σοφία! -Ευχαριστώ.
-Χορεύετε υπέροχα. -Κι αυτός καλός είναι.
Συνταγματάρχα! Τι κάνετε, αγαπητέ συνταγματάρχα;
Όχι συνταγματάρχης.
Ελάτε στο τραπέζι μου.
Έχουμε κάνει κράτηση εδώ. Λυπάμαι.
Η κόρη σας; Πόσο όμορφη!
Σας προσέχει;
-Δεν είναι η κόρη μου. -Είμαι αρραβωνιασμένη με τον Διοικητή.
-Με συγχωρείτε. -Τίποτα.
Θα χορέψουμε μαζί; Υποθέτω ότι η αρραβωνιαστικιά σας το επιτρέπει.
Φυσικά. Πήγαινε, αγαπημένε μου.
-Πολύ ευγενικό εκ μέρους σας. -Ευχαριστώ.
-Τι να σας φέρω; -Παγωτό.
-Ρωτήστε τον τι θέλει. -Έχω παραγγείλει.
Σε ενοχλώ;
-Όχι, μείνε. -Ευχαριστώ.
-Παρακαλώ. -Τι ευγενικό.
Χαρά μου.
Ακόμα καλύτερα, για να πούμε αντίο.
-Μην αρχίζεις πάλι. -Τι να αρχίσω; Όλα τελείωσαν.
Ήρθα να πω αντίο. Φεύγω.
Για πού;
Στη Βενεζουέλα.
Πότε φεύγεις;
-Αύριο με το πλοίο της γραμμής για Νάπολη. -Κοίτα χάλια!
Ειδικότητά σου.
-Αντίο και καλή τύχη. -Περιμένω κουφέτα.
Με συγχωρείτε.
Σοφία!
-Σοφία. Τι συμβαίνει; -Δεν βλέπεις ότι λέρωσα το φόρεμά μου;
-Θες να αλλάξεις; -Θέλω να γυρίσω σπίτι. Είμαι κουρασμένη.
Έτσι ξαφνικά; Τι συνέβη;
Είμαι κουρασμένη. Η μουσική με ενοχλεί, νιώθω θλίψη.
Αύριο κλείνει ένας χρόνος από τον θάνατο του Πασκαλίνο.
Ας αναπαυθεί εν ειρήνη.
-Καληνύχτα. -Θα σε πάω σπίτι.
-Όχι, μείνε. -Θα σε πάω μέχρι την πόρτα σου.
Όχι, θα προτιμούσα να διασκεδάσεις εδώ.
Πώς μπορώ να διασκεδάσω χωρίς εσένα;
-Όταν είμαι έτσι, προτιμώ να μένω μόνη. -Πώς έτσι;
Νευρική. Καλό βράδυ.
Στρατηγέ!
Δεν είμαι ούτε στρατηγός ούτε συνταγματάρχης.
Ας το αποφύγουμε αυτό το θέμα.
Τι συνέβη; Είστε λυπημένος;
Περίπου. Πρέπει να σκεφτώ.
Κατάλαβα. Είμαι μπελάς.
Μαντμαζέλ.
-Με συγχωρείτε. -Ασφαλώς.
Καληνύχτα.
Διοικητά.
Έχει έρθει ο Νικόλα Πασκάτσιο.
-Να τον διώξω; -Ναι.
Μάλιστα, κύριε.
Ο Διοικητής θέλει να φύγεις. Δεν υπάρχει λόγος να χάνουμε χρόνο.
-Δεν υπάρχει; -Ακριβώς, φύγε.
Νικόλα Πασκάτσιο!
Για έλα μέσα.
Διοικητά, ήρθα να ανακτήσω τα έγγραφα που υπέβαλα για την αίτηση.
Είναι για το διαβατήριό μου.
-Φεύγεις; -Ναι, κύριε. Για Βενεζουέλα.
Αμέσως.
-Ορίστε. -Ευχαριστώ, Διοικητά.
Στάσου. Θες πραγματικά να φύγεις;
Μάλιστα, Διοικητά.
Ξέρεις, Πασκάτσιο…
έκανα το ίδιο λάθος με εσένα.
Ζήλεψα, στρατολογήθηκα στους καραμπινιέρους κι έφυγα. Θες να φύγεις;
Κύριε Αντόνιο, πρέπει να φύγω. Αγαπώ πολύ τη Σοφία.
Τι τρέχει;
Σε αγαπούσε, πριν από εμένα…
Κύριε Αντόνιο, ορκίζομαι στον Θεό.
-Έλα τώρα. -Με τη Σοφία ήμασταν μαζί πολύ καιρό.
Προσποιήθηκε για να πάρει το σπίτι και να με βοηθήσει.
Το είχα καταλάβει εδώ και πολύ καιρό.
-Ποτέ δεν παραπλανήθηκα. -Ζήλεψα και την προσέβαλα.
-Αναστατώθηκε και… -Καταστροφή.
-Η κυρία Σοφία θα σε συγχωρήσει. -Κύριε Αντόνιο, την ξέρω καλά.
Δεν θα το κάνει. Ο Τιτίνο της μίλησε χθες το βράδυ κι η θεία μου σήμερα το πρωί.
Χωρίς αποτέλεσμα. Αλλά έχει δίκιο. Την προσέβαλα άσχημα.
-Θα με συγχωρήσει μόνο αν αυτοκτονήσω. -Εντάξει, λοιπόν.
Οι απελπισμένες στιγμές απαιτούν απελπισμένες πονηριές.
Έλα, κάτσε. Θα είναι και για εσένα γιορτή σήμερα.
-Πάρε στυλό και χαρτί… -Δεν είμαι καλός στο γράψιμο. Δεν ξέρω…
-Επίτρεψέ μου τότε. -Εντάξει.
"Αγάπη μου…"
Όχι. "Αγαπημένη μου…"
Όχι, πολύ λογοτεχνικό.
"Σοφία μου".
Βγάλε το "μου". "Σοφία", κόμμα. Ακούγεται πιο δραματικό.
"Αδίκως…"
Όχι!
"Αδίκως", όχι "άδικος".
Ας καθίσουμε εκεί.
-Γιατί με έφερες εδώ; -Για να ξεχαστείς.
-Θες γρανίτα ή παγωτό; -Παγωτό.
-Σερβιτόρε. -Ναι, κύριε;
-Δύο παγωτά με γεύση καφέ. -Εντάξει.
-Κυρία Σοφία, τα σέβη μου. -Διοικητά, καλή διαμονή.
Αντίο, Νικολίνο. Καλό ταξίδι.
Να προσέχεις. Να γράφεις.
-Αποχαιρετιστήκατε; -Χθες βράδυ.
Κακόμοιρο παιδί.
Τρέξε.
"Με λύπη για την αγάπη που έχασα,
την πιο όμορφη που θα μπορούσα να ονειρευτώ και που δεν θα ξαναβρώ ποτέ.
Ο παντοτινός αγαπημένος σου, Νικολίνο".
Μπράβο.
Αρκετά πεισματάρης νεαρός.
Κρίμα που πηγαίνει τόσο μακριά, στη Βενεζουέλα.
Τροπικό κλίμα, δηλητηριώδη φίδια.
Άγρια θηρία.
Αράχνες τόσο μεγάλες. Τροπικό κλίμα, υγρασία.
Ελονοσία.
-Κρίμα για αυτόν. -Τι σου έκανε;
Εμένα; Τίποτα.
Θα πεθάνει εκεί.
-Έπρεπε να τον είχες μεταπείσει. -Εγώ; Γιατί;
Δεν είναι μακρινός συγγενής σου;
Τον είχες υμνήσει τόσο θερμά.
Μέχρι που υποψιάστηκα ότι σου άρεσε, σχεδόν ζήλεψα.
Τώρα πάει σε τροπικές περιοχές, με ελονοσία.
Αμοιβάδες.
Οι αμοιβάδες είναι ανελέητες.
Ακόμα κι αν επιβιώσει, θα καταλήξει ένα ράκος.
Αυτός θέλει να φύγει!
Νικολίνο! Έλα κάτω!
Κατέβα από το πλοίο, Νικολίνο!
Μην πας, Νικολίνο! Έλα κάτω, Νικολίνο!
Κατέβα από το πλοίο, Νικολίνο! Έλα!
Νικολίνο!
-Κατέβα! Μην πας! -Νικολίνο!
Νικολίνο!
-Μην πας! -Νικολίνο!
Νικολίνο! Πού είσαι;
Πού είσαι;
Νικολίνο, κατέβα από το πλοίο. Έλα!
Νικολίνο, κατέβα!
Εδώ είναι ο Νικολίνο.
-Τι κοιτάς; Τι θες; -Σοφία!
Μην με αγγίζεις. Μην μιλάς! Δεν θέλω να σε ξαναδώ.
-Φύγε! Χάσου από μπροστά μου! -Σοφία.
Τι κάνεις;
-Τι πρέπει να κάνω; -Κυνήγησέ την.
-Δεν υπάρχει λόγος. -Άκουσέ με και πήγαινε.
Βιάσου.
Έλα!
Κύριε Αντόνιο, σας χρωστάω μια συγγνώμη.
-Για ποιο λόγο; -Νόμιζα ότι ήσασταν άχρηστος, κι όμως…
-Δεν είμαι τόσο κακός; -Ναι.
-Θα τα πούμε. -Αντίο.
Πρώτη φορά σε βλέπω να κάνεις μια καλή πράξη.
Μπράβο! Χαίρομαι για εσένα.
-Ματέο. -Ναι, αγαπητέ μου;
Ποιο είναι το πιο αυστηρό μοναστικό τάγμα;
-Γιατί ρωτάς; -Από περιέργεια.
Είναι των Καρθούσιων.
Και ακόμη περισσότερο, των Τραπιστών.
Χαιρετιούνται λέγοντας "Αδερφέ, να θυμάσαι ότι θα πεθάνεις".
-Φραπιστές. -Τραπιστές.
Σκάβουν τον τάφο τους κάθε μέρα.
Καληνύχτα.
-Άγια νύχτα, Ματέο. -Άγια νύχτα.
Άγια νύχτα.
Αδερφέ, να θυμάσαι ότι θα πεθάνεις.
Αδερφέ, απλώς κοιμήσου.
"Να ζει κανείς ή να μην ζει, ιδού η απορία".
"Και καθώς θα κοιμάσαι ξεχασμένος κάτω από το λιπαρό χώμα…"
Υπέροχο.
Τι ωραίο άρωμα!
Λεβάντα Cannavale;
Όχι.
Ανατολίτικες Νύχτες.
Ξέρεις την…
"Προσευχή της Παρθένου";
Φυσικά. Από τότε που ήμουν μικρή.
Θέλετε να το παίξουμε μαζί;
Βιολάντε!
-Βιολάντε! -Αντόνιο!
-Βιολάντε!
Τονίνο!
Ματέο, κάνε μου τη χάρη!
ΤΕΛΟΣ
Απόδοση: Μαριάνθη Δουμάνη